Numan oğlu Osman düştü yollara,
Selam verdi geçti esen yellere.
Sözü şifa oldu gurbet ellere,
Alnının akıyla yürüdü her gün,
Gönül kapısını açmadı sürgün.
Gözlerinde saklı koca bir tarih,
Besbelli yiğide gülmüştü talih.
Fikri derya gibi, sözleri sarih,
Doğru yoldan sapıp olmadı zalim,
Ondadır aranan o soylu talim.
Toprağın bağrına ekti sevdayı,
Doğru yolda yürüdü çekti cefayı.
Kuşattı ruhuyla bütün dünyayı,
Numan’dan aldığı edeple pişti,
Zorlu yolları hep sabırla aştı.
Gece gökyüzüne bakar ağlardı,
Dertlenip derdine kara bağlardı.
O dertli yüreği kime bağlardı?
Gölgesi sığınak olan ulu çınar,
Bağrından fışkırır berrak bir pınar.
Bükülmez bileği, eğilmez başı,
Helal lokma oldu ekmeği, aşı.
Mazluma dost oldu, dindi göz yaşı,
Numan oğlu Osman dillerde destan,
Bastığı her çölü eyledi bostan.
Yıllar gelip geçti, geçti o demler,
Demlenen gönülde silindi gamlar.
Arkasından durdu ağladı canlar,
Göçünü yükledi sonsuz menzile,
Adını bıraktı esen her yele.
ENGİN TOPKAN (20.08.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 20.08.2026 14:42:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
