Mürekkebe Düşen Nokta

Nokta;
Yapması ne kadar kolay,
Hele ki seven bir kalbi incitecek...
Son cümlenin sonunda olursa
Ne kadar ağır bir işaret!

Söylemesi zor kelimeler taşıdım heybemde;
Yürüdüğüm yollarda, ağırlığıyla belimi büken.
Seninle dolu bir ömür düşünürken,
Neden benim kalemimin bahtına bir nokta düştü?

Kağıt önümde, kalem elimde,
Odada yanan hisli bir mum ışığının eşliğinde;
Sigara yanıkları ile işlenmiş,
Tek ayağı diğerlerinden kısa masam ile birlikte,
Seni yazmak ne kadar zor!
Mürekkep bile ar ediyor seni yazmaya boş bir kağıda.
Bu yüzden artık nokta koymuyorum,
İçinde seni anlatan cümlelerimin sonuna...

Çıkıp dolaşıyorum; bir ben, bir de hayalin yanı başımda.
Sokaklar yüz çeviriyor sensiz yürürken bile benden.
Oturduğumuz bank,
Hemen yanındaki, arada yanıp yanıp sönen
O camı kırık sokak lambası bile...
Dedim ya; nokta,
Yapması ne kadar kolay,
Silmesi çok zor olan bir işaret;
Hatırladıkça acıtan, kanatan bir yara gibi.

Sen ile başlayan, sen ile biten
Bir hayat ne kadar güzel olurdu...
Bir anda çiselemeye başlasa yağmur,
insanlar kaçışsa;
Biz sokaklarında yürüsek bu şehrin,
Sen ceketimin altına saklansan,
O aralarına beyazlar düşmüş
Saçlarını koklasam ve sana sımsıkı tekrar sarılsam...
Ne kadar güzel bir hayal!
Düşünürken bile,
Tekrar sevmek seni ne kadar güzel;
keşke!
O nokta olmasaydı...