Nöbet Sırası Bizde Şiiri - Kasım Kobakçı

Bilirsin, çabuk çökerdi duman,
Bilirsin, rüzgâr eserdi derinden,
Hani, seferden göçten gelirken,
Mumlar parlardı hanelerde,
Paslanmıştı o kör düğüm de.
*
Bilirsin, mehtap aleme sırıtırken,
Yıllar, söz dinlemezken,
Sabiler misali, vakit nedir sezilmezken,
Paslanmıştı o kör düğüm de.
*
Bilirsin, cümle âlem yoldaşken,
Yarışlar, hiç bitmezken,
Henüz, bir kul bize hıyanet etmemiş,
Biz kimseyi yanıltmamışken,
Paslanmıştı o kör düğüm de.
*
Hâlâ apak duruyor mu,
O ürkek gövdenin duruşu?
Zira devir oraya,
Kızıl damgasını vurmuştu.
*
Şimdi mehtap suskun, seyyareler bayat,
Anılar, sema gibi kalkmıyor tepemizden,
Giden gitti,
Zulmeti boğ yüreğim,
Zulmetler de, toyluk gibi mazideydi,
Şimdi nöbet sırası bizde.