Nisan ve Veda Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Nisan ki en uzun vedadır
Yağmurun saçlarını taradığı bir yerde
Yüzünün çizgilerinde sürgünüm yine
Gidersen öksüz kalırım bilirsin
Kuşlar da gider peşin sıra

Bir gülüşün eklenir ömrüme
Silinmez artık yağmurlarla da
Sen ki bu yolculukta yalnızsın
Tam mevsimindesin sabrın
Sular bulutlanır sen susarsın

Acının Kehribar tesbihinden durur parmaklarımda
Ey insan bilmezsin ne çok döküldüğümü
Bir nehir gibi akar gidersin kıyılarımdan
Dövüşen anlatsın bundan sonrasını
Ben susayım artık
Sen de sus
Bırak Yağmur anlatsın halimizi sokaklara...