Nihayi Son Şiiri - Gülcan Arıkan

Beni götürecek bir gün bu kalabalık
Bak ben söyledim şimdi
Unutma sen de bunu...
Sevgisizligin deryasında
Hepimizin derdi bir yudum sevgiydi aslında
Dünya yaşlı,dünya yorgun,
Vedalar, kırgınlıklar mıydı benim dengim
bir zeytin ağacının kaderine ağlamışlığım,
şiirlere, türkülere doymamışlığım,
yumruğumu masaya hiç vurmamışlığım...
belki hiçbiri değil de giden zoruma
Bu yalnızlık fazla değil mi bu yüzyılda insana
Gelen de giden de anlamadı bu işi
Bilse ki gönlüm kalırsa düzeltecek herseyi
Otursun aynı sahilde bir 40 yıl daha kırıp dizini
Beklesin huzuru,umudu,sevgiyi...
Dünya huysuz,dünya kibirli,
Ne kalan ne de giden anladı bu işi
İnsan tükenir mi böylesi
Yorulur mu insan böylesi
Asmadık da henüz eleği duvara
eleyip ununu,
kimse de bilmiyor bu dipsiz kuyuda
kendi nihayi sonunu...
Ben artık biliyorum
Beni götürecek bir gün bu kalabalık
Bak söyledim şimdi,
yaz bir kenara
Unutma sen de bunu...