Nihat Malkoç Şiirleri - Şair Nihat Malkoç

Duvara astım eleği
Son pişmanlık neye yarar?
Giydim melâmet yeleği
Son pişmanlık neye yarar?

Görünmezi ayan ettim

Gönlümde deveran eden,
Dönüp duran çark'ım benim!
Can evimde yanıp tüten,
Benzerlerden fark'ım benim!

Gölgende almışım nefes

Soldu kasımpatılar kasımın ortasında
Ateş denizlerinden mum misali aktılar
Tek yürek oldu millet şehitlerin yasında
Sonsuzluğa göçerken yürekleri yaktılar

Bayrağa bekçiydiler yurdun dört bucağında

I./…umumi manzara…

İntizarın kalbiydi esrarlı şehir Mekke! ...
Çölleşen yürekleri sulayan nehir Mekke! ...
Salâsı okunurken boynu bükük güllerin
Önüne katılmıştı(k) boz bulanık sellerin

...türk askeri cerablus'ta...

Hürriyeti özledik, usandık tuzaklardan
Hep müjdeli bir haber, bekledik uzaklardan
Coni'nin köpekleri, bizi dertlere saldı
Nice seneler geçti, gözümüz yolda kaldı

Milletten kopuk züppeler
Sizin kafanız iyi mi?
İçi çürümüş habbeler
Sizin kafanız iyi mi?

Yerli ne varsa çattınız

Ne ararsın ne sorarsın
Sizin orda bayram yok mu?
Ayrı bir dünya kurarsın
Sizin orda bayram yok mu?

Anlarım işlerin çoksa,

Tek derdiniz kara çalmak
Siz ne biçim insansınız?
Çukurlaşarak alçalmak...
Siz ne biçim insansınız?

Gıybetten beslenirsiniz

BİLLUR BİR AVİZE BURSA’DA ZAMAN
M.NİHAT MALKOÇ

Bursa, Uludağ’ın koynunda uyur her gece. Sağanak yağmurlar emzirir kuruyan toprağını. Masum gözbebeklerinin pırıltısında uyanır her sabah… Bir simitçinin mahmur sesiyle sokaklar gerinir, uyanır derin uykusundan. Kıtlama içilen demli bir çayın huzuru hiçbir şeye değişilmez sabahın kör saatlerinde. Çayla simidin dostluğu sofraların ağır misafiri İskenderi bile kıskandırır. Uludağ doğan güneşe selam durur kristal bakışlarıyla. Zirvedeki bulut göz kırpar asırlık çeşmelerin gümüş işlemeli kurnalarına. Yamaçlara sıkıca tutunan sisler örter tüllerin ardında saklanan emsalsiz güzelliği. Şehrengizler hasedinden dört parçaya bölünür kelimelerin billur fanusunda. Vaktin tenhasında uyur geçmişe dair düşler ve sükûtu öğüten gülüşler... Tepeler çiçeklerle bezenir mor şafakların uykuya daldığı demlerde.
Kaldırımlarında tarihin ayak sesleri saklıdır Bursa’nın. Hüzün sarmaşıkları sarmıştır hatıraların eşiğini. Zamanın beşiğinde sallanır mazinin görkemli saltanatı. Uçsuz bucaksız göklere karışır emek bahçesinde akıtılan terlerin misk ü amber kokusu. Gökkuşağının yedi rengi siner cumbalı evlerin bahçelerine. Ölümü dipdiri kılar soğuk mermer taşlarının ihtişamı. Hicran bir hüzün demeti bırakır yürek kapılarına. Karşılıksız kalır uzaklara gönderilen gül kokulu, hasret yüklü mektuplar… Düşler hüzün elbisesini kuşanır, arz-ı endam ederek süzülür geçmişin kapı aralığından. Yitik güneşler ansızın belirir ufkun ardından. Yara almış hatıralara merhem olur yarına dair düşlerimiz. Koca çınarların gölgesinde soluruz dünün siyah beyaz duygularını. Sebillerden akan berrak sular ruhların kirini süzer kuşatılmış zaman imbiğinden. Esrik duygular gölgelerin eteğine tutuşur vaktin derinliklerinde. Bursa’da zaman büyür.
Ovanın yeşilini, göğün mavisini giyinir genç bir kız edasıyla her sabah Bursa… Ulu çınardan bir iri yaprak düşer… Çınar yine de bir şey kaybetmez gözleri kamaştıran ihtişamından. Ölüm çalar ruhların kilitli kapısını. Tozlu albümlerde kalan yarısı yırtık bir fotoğraf, yaşama dair tek tanığınız olur. Ayaklanır, sımsıcak soluğu kesme taşlara sinen küllenmiş tarih. Toprağının kara bağrında yatar yeşil sarıklı Osman Gaziler, Somuncular, Üftadeler… Mermerlerin nabzından ve âminler yankılanan kubbelerden bir el uzatılır yaşayan fanilere. Tarihe tanıklık etmiş Orhan Camii salâtsız felah olmayacağını haykırır günde beş kez süngü misali minarelerinden. Ruhlar kıyama durur servilerin zikre daldığı aydınlık seherlerde.

Köyde herkes ne sıcaktı
Yüzler güleç, alın aktı
Bu şehirler bizi yaktı
Durup ağıt söyleyeyim
Şehir seni neyleyeyim?