Nihat Gülle Şiirleri - Şair Nihat Gülle

Ya sev ya da terket bu cennet vatanı
Her karışında fışkırıyor bak şehit kanı
Yazıktır incitme bu toprakta kefensiz yatanı
Soysuzlara çiğnetme sev ecdadını atanı

Ya konuş sohbetinden ilham alsınlar

Yar yüreğimi aşkınla yar, ey yar
Gör bak içinde senden gayri ne var
Bu yürek yalnız seninle bahtiyar
Gör bak seni ne çok sevmişim ey yar

Yar yüreğimi aşkınla yar, ey yar

O yeşil gözlerine mahur besteler yaktım
Zümrüt yeşili gözlerinle hayata baktım
O şahane dudaklarında tatile çıktım
Bıktım be usta sensiz yaşamaktan bıktım

Yeşil gözlerinde hareler varmış

Sen bahar yağmurlarıyla içimde açan eşsiz bir gül
Sen gül dalında o masum şebnem,yüzüme, bir gül
Ben sevda bahçelerinde yanık öten bir bülbül
Ben özlemine sarılıp yatan yalnız seni seven bir gönül

Sen bahar kokan topraktın yağmurla gelen aşkım

Saat sevdanın beşidir kuzgun karam
Ben hala uyumadım gönül yaram

Gözümde yaşlar gah akar gah dingin
Betim benzim sevdalı nefesim solgun

Bir gizli yaradır içimde umarsız aşkın
Günbatımı hüznü çöker üstüme grup vakitlerinin
Günün son ışıklarıyla ufukta canlanır hayalin
Seninle konuşurken tutulur dilim, anlatamam

Her gece içimde dinmeyen bir sızı başlar

İstanbulu seyrediyorum gözler kapalı
Orhan Velinin gözüyle sevdalı sevdalı
Veli garipliğinde kimsesiz ve efkarlı
Garipliği satıyorum, alan yok, pahalı

Ağır ağır çıkıyorum bu merdivenleri

Duygularım sağnağında
Kanar yaram ta gurubta
Ufkun solan minesinde
Sevgilim seni, izlerini arıyorum

Sararmış hazan yaprağında

Bir görüş sevdirmedi inan aşkım seni bana
Sana olan sevdamı ne olur atma yabana

Oylum oylum yanan bir orman misali yandım
Ağır ağır tutuştum sevdanla kana boyandım

Beni anlayan bir sen vardın sen ve ben ikimiz
Yürek dostuyuz,kadim gönül dostlarıyız senle biz
Özgürlüğe sonsuz sevgilere aşık bir şahindik
Bu köhne yaşam tuzağına tutsak sevgilerden uzak
Biliyorduk ki her yer kirlenmiş dostluklar bile bir tuzak
Sende biliyorsun ki candost yalnızlığım evren kadar büyük