Neyimsin diye sordu Şiiri - Murat Ülkü

"Neyimsin?" diye sordu, bir kış ayazında,
Cevabı dilimin ucunda, saklı bir sızında.
Düğümlendi kelimeler, sustum öylece;
Adın geçmedi ama sen vardın her hecede.

Hangi lügat tarif eder içimdeki bu hali?
Tanımı yok bu derdin, ne mümkün meali.
İnsan kendi yarasını hiç adlandırır mı?
Sussa da gönlü, feryadı dünyayı sarmaz mı?

Bir "hiç" desem yalan, "her şey" desem ağır,
Bu sessiz çığlığıma bütün dünya sağır.
Gözlerin denizdi, ben içinde bir damla;
Boğuldum isimsiz, bitmeyen bir gamla.

Sözcükler dar geliyor, kalıplara sığmıyor,
Gönül kapım kapandı, güneş artık doğmuyor.
"Dost" desem az kalır, "yar" desem yaralarım;
Ben senin boşluğunda, kendimi aralarım.

Gölgen bile yabancı, dokunsam kaybolursun,
Sen bendeki bu yangının asıl sorumlususun.
Soru sorma boşuna, cevabı yok bu işin;
Benim içim kış artık, bitti senin güneşin.

Sustuğum yerlerde ne fırtınalar koptu,
Seni seven bu kalbi, sensizlik söküp attı.
Adını koysam biterdi, belki derman bulurdu;
İsimsiz kalsın istedim, yoksa canım solurdu.

Bakışın bir muamma, gülüşün bir bilmece,
Düşündükçe seni, uzuyor her bir gece.
Kimse bilmez bu sızıyı, sormazlar halimi;
Kendi içimde besledim, bu isimsiz zalimi.

Kader mi desek buna, yoksa garip bir oyun?
Aşkın önünde eğdim, bükülmez olan boyun.
Şimdi bir yabancı gibi, bakıp geçme yüzüme;
Sığdıramadım seni, tek bir kelam sözüme.

Yara bende kalsın, sızısı sana değmesin,
Ruhum bu sessizliği, sonsuza dek sevsin.
Belki bir gün anlarsın, sustuğum o anları;
Yıkıp geçtiğin o koca, hayalden limanları.

Garip Murat der ki; yara derin, izi taze,
İsim koyamadım sana, kaldım böyle biçare.
Neyimsin diye sorma, cevabı sessizliğim;
Sen benim en derinim, en büyük kimsesizliğim.