Kalbini boşa gezmiş durmuş artık dünya yüküyle
Kapandığı labirentlerden kendi izine rastlamıyorsa insan
Dünya dönüyooooor dönüyoooor dönüyor
Boşa dönüyorsa elleri ayakları birbirine prangalı
Işığın ve sesin yolüstüne kendini engel koyan
İnsanı yoklara köstekli saati
Yani kendi varasıya kadar gün dolanıp
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta