Ney'in İzinde Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Güneş ışığıyla gölgesizliği arar insan,
benliğini bilgiyle inceltir geçen zaman.
Akıl, kendini sevdirir, konduğun bu dünyaya,
miraç yapan ruhun, aşığındır; sayha.

Bir ruh sevdim, cihan gezer,
bir yar sevdim, put ezer.

Bilginin kibrinden korur kalbin niyeti,
sevgiyle eğilen gönül,
erir benliğin heybeti.
Ney’in nağmesi, aşığın sesi... Bu duyulan,
aşk yankısı;
uzanır, uzanır da;
çağlar için yol açar.

Gönül eriştikçe derinleşir bilgelik,
vuslata varınca,
sükûtla öğrenilen gerçeklik.

Gönlünü ney kılan âşık
yanık sesle ruha açık…
Yürür karda, izi kalır;
belli eder; alışık.

Bir ruh sevdim, cihan gezer,
bir yar sevdim, put ezer.