Nevâ Şiiri - Kerem Kayar

Akşam, kadife bir ses gibi çöker içine,
hicazdan sızan bir iç çekiş gibi,
yarım kalmış dualar kadar kırılgan
dolanır odanın her köşesinde.
Uduna dokunan parmakların,
suskun bir hikâyeyi uyandırır tel tel.
Her nağmede ince bir sızı,
her titreşimde geçmişin tınısı.
Sanki sen çalmazsın da,
zaman eğilir dizlerine
ve parmak uçlarında
yorgun bir ömür dile gelir.
Bir yerde Nevâ’ya dokunursun,
işte tam orada çözülür gece.
İçimde sakladığım ne varsa
usulca sesine karışır.
Kadife sesin değince havaya,
gece bile makam değiştirir;
bir rast olur içimde umut,
bir nihavent gibi sızlar kalbim.
Sen çaldıkça
karanlık yumuşar;
çünkü bazı sesler vardır,
insanı değil!
içinde sakladığı suskunluğu konuşturur...