Duygularım damlıyor gözlerimden.
Sustum sandıkça içim konuşuyor,
her damla biraz daha ele veriyor beni.
Yüreğimi sorma sakın; ne hâle koyduğunu görmeni, bilmeni istemiyorum asla.
Çünkü bazı acılar anlatılınca küçülür,
benimkiler susunca bile büyüyor.
Yüzüm yok yüzüne bakmaya, yüreğine akmaya…
Bakışlarım yarım, niyetlerim eksik,
kalbim fazla cesur belki.
Yüzüm yok seni sevmeye.
Ama sevmenin yüzü olmaz bazen,
bir sessizlik kadar çıplaktır.
Affet; hatta seni sevdiğim için bile affet.
Çünkü bu sevda senden çok bana ağır.
Baktıkça peşinden, biliyorum ki sende ben yokum.
Bunun ağırlığıyla duruyorum yerimde,
gidecek yerim varken kalmayı seçiyorum.
Gönlüm bir bilinmeyene aktı.
Adını koyamadığım bir yola,
dönüşü olmayan bir hisle.
Gizem dolu hayatın mıdır bana çekici gelen, onu da bilmiyorum.
Belki de bilmediğim her şeyde
sana biraz daha yaklaşıyorum.
Bazı şeylerde çekimser kalıyorum.
Çünkü cesaret her zaman yürümek değildir,
bazen sabırla beklemektir.
Ne çok isterdim seninle aynı duygularda buluşmayı;
Aynı cümlede susmayı,
aynı yerde durmayı.
Saatlerin geçmek bilmemesini, zamanın durmasını,
Bir anın içine sığdırmayı bütün ömrü.
Seninle aynı sevdada buluşmayı ne çok isterdim be,
Umut kokan sevgilim.
Nev-bahar yarim..
Kayıt Tarihi : 13.1.2026 04:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!