Neşet Ertaş 'a Ağıt Şiiri - Faruk Sezer

GARİP

Yokluğunla çöken şu gönül dağımızın
Boranı garip, fırtınası, seli garip.
Kurudu fidanı bostanımızın, bağımızın;
Lalesi garip, menevşesi, gülü garip.

Faydasız peşinden dövünüp ağlamanın,
Irmaklar gibi şehirler aşıp çağlamanın.
Bozlak çalan her türlü bağlamanın
Akordu garip, perdesi, teli garip

Sesi kesildi artık zillerin, kaşıkların,
O buğday benizli, zülfü dolaşıkların.
Türküler söyleyen bütün aşıkların
Sesi garip, sözü garip, dili garip.

Şimdi yanındasın o ulu Mevla'nın,
Hali malum Zahide’nin, Leyla’nın.
Gönüllere yaktığın o büyük sevdanın
Közü garip, külü garip, yeli garip.

Ne bir gönül kaldı ne de gönül alan,
Yok artık seher vakti kapıyı çalan.
"Evladım" deyip seni bağrına saran
Anadolu’nun Kırşehir’i, ili garip...