Nerden bilsinler ki..

Nerden bilsinler ki, hiç aklımdan çıkmadığını… Bir an olsun eksilmediğini içimden, her sabah gözlerimi açarken ilk seni düşündüğümü, her gece gözlerimi kapatırken son kez yine sana döndüğümü...
Nerden bilsinler ki, kalabalıkların içinde bile yalnızlığımın adının sen olduğunu. Gülüp konuşurken bile içimde sessizce seni aradığımı.
Bir sen gittin sanıyorlar, oysa sen giderken benden de bir şeyler götürdün. Ne eski neşem kaldı yerinde, ne de eskisi gibi çarpıyor kalbim.
Sokaklardan geçiyorum, bir köşe başında sana rastlayacakmışım gibi. Bir rüzgâr esiyor, sesini getirecekmiş gibi. Bir kapı çalıyor, sen gelmişsin gibi...
Ama ne gelen sensin, ne geçen hasret.
Günler geçiyor derler, aylar geçiyor derler... Bilmezler ki zaman, özLeyene işlemiyor. Takılıp kalıyor insan, bir vedanın tam ortasında.
Ben hala seni sevdiğim yerdeyim. Hala bıraktığın günkü gibiyim. Yüreğimde eksilmeyen bir sızı, gözlerimde dinmeyen bir yol bekleyişi...
Sahi, bir insan kaç gece sabah eder de alışamaz yokluğa?
Kaç defa adını içine gömer de unutamaz?
Ben denedim... Susmayı da denedim, unutmayı da, kendimi senden uzak tutmayı da...
Ama olmadı.
Çünkü bazı insanlar gider, hatırası kalır. Bazıları gider, özlemi kalır.
Sen gittin... Bende hem sen kaldın, hem özlemin.
Şimdi biri çıkıp da "Geçmiştir artık." derse,
Başımı kaldırıp yalnızca şunu söylerim:
Geçen günler oldu... Geçmeyen "0"kaLdı...