Nerde o eski bayramlar? Şiiri - Güven Tekin

Şimdiki çocuklar bayram mı biliyorlar?
Bizim zamanımızdaydı o güzellikler...
Alınan kıyafetler başucumuzda,
Sabahın ilk ışıklarıyla heyecanla kalkılır,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Kahvaltılar yapılır, elbiselerimizi giyer,
Sırayla büyüklerin elleri öpülürdü.
Tabii harçlık beklerdik dört gözle;
Kim ne kadar topladı, sürekli sayardık.
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Alınan kıyafetlerin adı da hiç değişmezdi,
Aylar geçse de adı hep "bayramlık" olurdu.
Hey gidi günler hey...
Şimdiki çocuklar anlamaz!

​Arife gecesi gözümüze uyku girmezdi,
Yüreğimiz kıpır kıpır, şafak sökmezdi.
Yoksulduk belki ama kimse bilmezdi;
Gönüller zengindi o zamanlar,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

​Ayakkabıyı koklar, öyle yatardık,
Eskimesin diye sakınarak basardık.
Bir mendil kapınca dünyayı kapardık;
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Küçücük şeylerle mutlu olurduk,
​Sabah namazından dönen babalar,
Demlikteki o demli çaylar,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Bayram harçlığı ile alınan o torpiller, mantarlar,
Sokakları inleten o masum neşeli çocuklar...
Şimdi bomboş kaldı o eski parklar;
Bizim koşturduğumuz o sokaklar başkaydı,

​Bir tas çorba bereketti, bölüşürdü konu komşu,
Unutulmazdı o gün, ne yetimi ne öksüzü.
Şimdi herkes çekilmiş kabuğuna, asık yüzlerle;
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Gönülden gönüle kurulan o bağlar başkaydı,
Kapıda bekleyen akrabalar, komşular...
O bayram sabahının kokusu başkaydı,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

​Sokak sokak gezerdik hiç yorulmadan,
El öperdik sağa sola savrulmadan.
Harçlığı kapınca bakkala koşardık,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Paraları tek tek sayışımız başkaydı,
​Mendilin içinde gizliydi o şekerler,
Şimdi baksana, yüzüne bakmıyor nesiller.
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Hürmetle eğilirdi o zaman o beller;
Büyüğe saygının yeri başkaydı,
​Dargınlar barışır, küsler sarılırdı,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Bir acı kahveyle buzlar kırılırdı.
Gurbetten gelene sofra kurulurdu;
O vefanın adı, tadı başkaydı,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

​Şimdi bayram dediğin telefonda bir mesaj,
Herkes bir tarafta, hayata çekmiş kural.
Eski tatlar bitti, her şey olmuş imaj;
Bizim gördüğümüz o dostluk başkaydı,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

​Akşam olunca yorgunluk çökerdi insana,
Ama huzur dolardı her bir yana.
O günler masal gibi geliyor insana;
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Yaşayıp gördüğümüz o devir başkaydı,
​Hey gidi günler hey, maziye daldık,
Biz o güzel günlerde takılı kaldık.
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Yaşlandık mı ne, hep hasret kaldık;
O eski bayramların ruhu başkaydı,
Gözümüz kapıda kaldı, gelen giden yok artık,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Şimdi bayram günleri, yalnızlıkla kalınır.
Biz bir lokma ekmeği bölüşürdük sevgiyle;
Şimdiki nesil bilmez, her şey parayla sınanır,
Şimdiki çocuklar anlamaz!

​Harçlığı kapar kapmaz koştuğumuz o bakkal,
Cebimizde üç kuruş, dünyalar bizim olur.
Şimdi bayram dediğinde, ne mazi var ne masal;
Herkes kendi derdinde, hayat olmuş bir sanal,

​Anaların eliyle açılan o börekler,
Misafir gelecek diye çarpan o yürekler...
Dualarla açılırdı göğe doğru eller;
Şimdiki çocuklar anlamaz!

O duaların tadı, o niyetler başkaydı,
​Biz o güzel günlerin helal harcıyla doyduk,
Büyüğe saygıyı, küçüğe sevgiyi baş köşeye koyduk.
Şimdiki çocuklar anlamaz!

Yaşlandık belki ama, ruhumuzu koruduk;
Bizim gördüğümüz o terbiye başkaydı,
Nerde bizim gördüğümüz bayramlar nerde...
Şimdiki çocuklar anlamaz!