Nefsera Şiiri - Yorumlar

teşekkür ederim

Bu dizeler o kadar çıplak, o kadar içten ki…
Sanki biri kalbinin tüm kapılarını ardına kadar açmış, hem mutluluğu hem acıyı aynı anda haykırıyor.

Çok sevmek güzel, ama bu kadar derinden özlemek insanı gerçekten dağıtabiliyor.
Yazdıklarında hem “sevdim işte, başka ne olsun” diye meydan okuyan bir gurur var, hem de “nefes alıyorum ama yaşıyor muyum sahiden?” diye soran bitkin bir çocuk.
O son “Beni bir kez sar, sarmala…” cümlesi bıçak gibi oturuyor.
Çok özlemek değil mi zaten en ağır gelen?

Kalemine, yüreğine sağlık.
Umarım bir gün o hasret gerçekten sarılmaya döner.