Kanaat bitince hırs başa geçer
Ne desen de insana anlamıyor
Ecel şerbetini her fâni içer
Yine de kendini sultan sanıyor.
Saraylar kursa da temeli toprak
Günü gelince de düşecek yaprak
Gönlü pas bürümüş, bakışı kurak
Sönmeyen ateşi ihsan sanıyor.
Zulmün karanlığı sarmış her yeri
Dönmüyor zalimin adımı geri
Mazlumun feryadı, alnının teri
Arşın sinesinde her an yanıyor.
Sessiz yığınları bilmezki üzgün
Adalet mizanı kurulur bir gün,
Zalime saltanat sorulur o gün
Kimdir olar üstüne alınmıyor.
Güçlüye eğilip bükülen başlar
Mazlumun bağrına basılan taşlar
Gözlerden süzülen o gizli yaşlar
Mahşeri alemde hakkkı arıyor.
Kayıt Tarihi : 14.2.2026 22:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!