Nefesi Şiir olan ölmez

Nefesi Şiir Olan Ölmez

Eğer bir gün bedenim uyanmazsa hayata,
Arkamdan uzun cümleler kurmayın.
Kısa konuşun:
Yaşadı…
Ama yaşarken içinden eksildi.
Mezar taşımada şiiri severdi yazın….

Bir kitabı yoktu deyin,
Zaten bu ülkede
Kitabı olan değil,
Konuşanı şair sayarlar.
Sen konuşmayı seçtin,
Ben susmayı.
Hüküm verdin,
Ben içimde büyüttüm.

Her duyduğuna inandın,
İnanmadığında bile mahkûm ettin.
Ben ise bir niyete tutundum,
Kısmeti gelmedi.

Söyle bana—
Niyet mi masumdur hep,
Yoksa kısmet mi kördür?
Çünkü bu ikisi
Hiç bu kadar düşman olmamıştı.

Bir şiir yaşadı bende,
Ben yaşarken.
Bir de sen vardın…
Sen yaşarken
Benden silindin.

Eksiksiz sandığın her şey yarım,
Her doğru biraz eksik.
Hiçbir lisan anlatamaz insanı,
Cebir bile çözemez
Kalbin bilinmeyenini.

“Yazamaz” dediler,
“Anlamaz” dediler,
İçtenliği tartmaya kalktılar,
Elleri tutmadı teraziyi.

Ben ölçmedim.
Sadece hissettim.
Ve hissettikçe azaldım.

Beni hayata bağlayan
Ne sizdiniz,
Ne sözleriniz.
Sadece birkaç dize
Ve içimde susmayan bir eksik.

Gün gelir de toprağa düşersem,
Bilin ki ben çoktan
Bir mısrada gömülmüştüm zaten…

Mezarımda toprak olur,
Üstümde güneş…
Ama asıl kalan şudur:

Ben yaşarken
Bir şiir hayatta kaldı,
Siz yaşarken
Bir insanı kaybettiniz.

Ve unutmayın—
Nefesi şiir olan
Gömülse de bitmez.