Nefes Nefes Tükeniyorum

İçimde büyüyen, adı henüz konmamış bir yalnızlık var.
Kalabalığın ortasında, kimsenin ayak izlerine basmadan yürümeye çalışıyorum.
Üvey bakışlar dört bir yanımda.

Kendime bile yabancıyım.
Ellerim yüzüme, yüzüm kendime yabancı.
Mutluluk, dudaklarımı inkâr ediyor.
Dilimin bağcıkları ayaklarıma dolanıyor;
kaderin ağına tepetaklak düşüyorum.

Yüzümde kalaylanan umutlar tutunamıyor.
Çene kemiklerimin çivisi atmış.
Korkuyu zapt etmeye çalışıyorum.
Adın, dilimde bir neşter kesiği;
varlığın, dudağımda açık bir yara.
Tenimin tuzu, avuç içlerimi yakıyor.

Herkes ve her şey yabancı.
Yüzüm, yüzümü tanıyamıyor.
Henüz kurulmamış bir cümle gibiyim.
Kelimeler, dudaklarımdan çalınıyor.
Besmelesiz günahlar geceye düşüyor,
Yüreğimin ar damarı yırtılıyor.
ve göbeğinden kan damlatan bir acı doğuyor.

Beynimde ayak sesleri dolaşıyor,
sesler, kulağımın derinliklerine çarpıyor.
Ölü derim, sıtkından sıyrılıyor.

Her acı,
her yüz,
her renk beni tanıyor.
Ben ise kendime yabancıyım.
Her adımda eksilip,
her çığlıkta biraz daha sessizleşiyorum.
İçimde bir kalabalık,
beynimde detone olmuş tik tak sesleri var.

Göğsümde paslanan kuş
Uçamıyor; ötse bile sesini duyuramıyor.
Gölgem duvarlara küs,
Zaman, cebimde unutulmuş bir bıçak gibi;
her adımda biraz daha kesiliyor, yaralarım.
Yollar amansız,
ayaklarım yönünü kaybetmiş.

Gözlerimde kırık bir deniz taşıyorum.
Dalgalar içime, içime vuruyor,
Bir kıyı, bir fener, bir liman yok.
Yalnızca batmayı biliyorum;
doğmayı bilen umutlarıma rağmen.

İnsan her nefeste tükenir mi?
Tükenirmiş.
Ben, nefes nefes tükeniyorum.
15.12.2025 11:49