Kültür Sanat Edebiyat Şiir

sizce yeryüzünde gerçek mutsuzluk nedir diye soranlar için: en büyük mutsuzluk sorduğunuz sorudadır.gerçek mutsuzluk ise,bunu sorma gereğini bilincinde taşıyor olmaktır.....k.i

kelimelerden kurtulur ölen.
mesafeler kendi tasarrufunca kısalır.
çünkü can,biz gittiğimiz yerin hayvanıyız.

ne etin heybetindeki yüksek ateş tanrısı
ne de şuursuzca akraba çıkmak karşılar artık
hayat içerisinde seninle benim yapışık kafataslarımızı

çünkü can,biz aynı ölüyü kemiren kurdun,olmayan ayaklarıyız.....k.i

Şehir ile Geceyi ayıran birşey var:
bizim vurdumduymazlığımızla beslenen,
sağır taraflarımızı çoğaltan,
içimizdeki feryadı geleceğe taşyamayan/geçmişte bırakan,
kük saldığımız toprakla kavgalı,
savrulmak istediğimiz haritaları inkar eden,
inkar ederken bunun bilincinde olmayan...k.i

seni seviyorum.bazen bu yetiyor.
senin dalgın gözlerine bakmak,suskunluğunun nedenini düşünmek,
etinin sıcaklığına karışmak,
bazen yetiyor....k.i

Bu şehrin üstünü duman sis almış
Tomurcuk çiçekler kana belenmiş
Dağlar çiçek açmış, usta dert açmış
Umudun goncası kan çiçekleri....

oturduğum yerden baktığım pencere,dışarıda sisler altında kalmış deniz hatırlattı bu şarkıyı.....

katran karası gözlerinden öpüp karanlığından çaldım...köleydim ben bile bile esirdim...ışıklı yolların cazibesinden prangalarımı koparmıştım...kara gözlerindi hipnozum..o gözlerin ardında doğurduğun güneşti...

çoklukla yolda yürürken şarkı mırıldanmak.. :)

merak ediyorum...hiç bayılmadım da... :)))))

Heyhat Hayat! Hayat mı? !
Hayat bizim gibiler için sadece aksesuar!
Egolarını birer lego parçasıymışçasına
tutkunun tutkalında bırakanlar! ..
Elimde hiç kullanılmamış taze bir ruh var.
Hangi vücuda soksam onu,
özgürlük baki kalır,
sonsuzluk yeryüzüne düşer!

lise kimya lab.ında lavaboda yüzdürülen titanicler. :))