Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Sensiz bir dünya yaratacağım senden.
Dünya duracak ama sen durmayacaksın.
Zaman bitecek, ama sen bitmeyeceksin.
Bir gün bütün çiçekleri solacak bahçelerin,
yıldızlar ışık vermeyecek, güneş doğmayacak hiç.
Ama sen solmayacaksın,
sen eksilmeyeceksin.
Seni maddenin dışına çıkarıyorum.
Ölümsüzlüğün kapılarını açıyorum sana.
Anlamıyor musun?....

En ağır işçi benim;
gün yirmi dört saat,
seni düşünüyorum.....

Öyle bir gel demelisin ki,
mesafeler anlamını yitirmeli....

seni arıyorum
ve ne çare bir gün bulacağım
şimdi istediğin yere git artık
kaç saklan
seni ne kadar geç bulursam
mutluluğum o kadar uzun sürecek...
ne kadar çok ararsam seni
o kadar çok seveceğim...

ben şair..
sen baştan aşağı şiir.....

bir seni
olduğun gibi
bir seni
herşeye rağmen
bir seni daima........

“Kelimelerden önce de yalnızlık vardı
kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık…
Kelimenin bittiği yerden başladı.
Kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.
Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu.
Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.”

“Ne yazık onlara ki
kendilerine açılan saf bir kalbi
zaaflarından istifade edilecek,
istismar edilecek bir akılsız sayarlar.”...

Hayatta silgim hep kalemimden önce bitti.
Çünkü kendi doğrularımı yazacağım yere,
tuttum başkalarının yanlışlarını sildim....

“Bir yerden sevmeye devam edebilir miydim?
Çünkü sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi.
Ya hiç sevmemişsem bugüne kadar?
Bir kitaba yeniden başlamak gibi,
sevmeye yeniden başlamak pek kolay sayılmazdı herhalde.”....

Biliyor musun Olric?
Artık yalnızlığı bile çok seviyorum,
sırf onun eseri diye...