Kültür Sanat Edebiyat Şiir

kalkinca nin zit anlamlisi.
skolastik dusunce antik yunan kalkar.
:))

'düşünceye, nesnesiyle birleşmesi, dolayısıyla buna karşıt bütün yaşamsal deneyimleri bastırması için dinamik gücü veren prensip, çekim yasası, diğer adıyla söylemek gerekirse sevgi yasasıdır. bu sonsuz ve temel prensip her varlığın, her felsefik sistemin, her dinin, her bilimin doğasında bulunur. sevgi yasasından kaçış yoktur. o, düşünceye canlılık veren duygudur. hissetmek arzudur; arzu da sevgi. sevgiyle aşılanmış bir düşünceyi yenmek mümkün değildir.'

sabahlara kadar oturulmayan zamanların, gözlerini kapadığı anda uyuyan kaygısız insanlardan olunacak günlerin geleceği umudu, huzur arayışı, aşk arayışı belki, belki bir dost arayışı belki iç burkan, kalbe baskı yapan her şeyden uzaklaşma isteği.. ağlarken, müzik dinlerken, efkarlanıp şarkı söylerken, akla gelenler kalbi acıtır, kalbin acısı parmak uçlarında hissedilirken halen söylenebiliyorsa yaşama sevinci bile denebilir bu üç kelime için..tabi her zaman böyle dolaylı anlamlar içermez, sadece ihtimal de bildiriyor olabilir..belki bir gün silerim bu entryi, ya da silerler benim yerime, belki bir gün işte..

unutmak demek değildir.
bir dahaki hatada affedilen şeyin hatırlatılmayacağı demek ise, hiç değildir.
sadece, bir şans daha vermekten ibarettir.
'bak affediyorum ki bir daha tekrarladığında' yüzüne vurabileyim diye! ' anlamı da içeriyorsa eğer, büyüklüğün şanından falan da değildir. düpedüz, stratejik bir hamledir.

en zoru da, geceleri uyumadan önce uykuları kaçıran ve kişinin kendisine sadece kendisine yönelik olan kızlgınlıklarını bağışlayabilmesidir

hatayı yapan kişi insana ne kadar yakınsa, yapması o kadar zorlaşan eylem.. sıradan bir insanın yaptıkları kısa sürede affedilebiliyor evet ama en yakın arkadaşların yaptıkları affedilemiyor veya bir şekilde en son affedilenler onlar oluyor... ama ne yazık ki çok sevdiğiniz bir insan sizi bir türlü bağışlayamadığında 'demek ki çok seviyormuş beni, evet evet' diyip mutlu olamıyorsunuz, zaten polyanna bile bir dostun sizi affedememesi kadar acı bir olayın güzel bir yanı olduğunu söylemeyecektir kanımca... evet...

En az biz Türkler kadar insan cehaletinin kurbanı olanlar var.

yarısı dolu olan bardağın nasıl yarıya indiğini, neden yarıya indiğini, neden her zaman dolu olmadığını, başkalarının bardaklarının neden ve nasıl daha dolu olduğunu, eninde sonunda bardağın tamamen boşalacağını düşünen kişi.

sevildiği sanılan ruha bir tehdit, gözüpek bir isyan, yiğitçe bir sitem ve kurtuluş (sanısı) olduğunda kalakalma sebebidir, isteyiş sanılgısından ibarettir.
henüz olmadığında ise, bu tehdit, yalnız itaatkarlıkla, taakatle, şiddetli bir red ile karşılanır. ve oluşabileceği dehşetle her daim sarsılınır, tehditkarcıya sezdirilmeden. tehdit karşısında yapılan her alay ya da suskunluk kurbanı kışkırtma sebebidir, (bilmeyene) cellatlıktır*.
ve en nihayetinde eylendiğinde her taraf ve bertaraf koşulların mantığına yenilgidir*.

ölümünü seçebilmektir. ve ölüm bir sondur, çözüm değil. insan kendi ölümünü seçebilme hakkına sahiptir -eğer hak aranıyorsa, aslolan yaşamaktır, yaşatmaktır. ve aslında aslolanı kimse bilemez. gerçek inancınızdır.