Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver...

Ya kalem bitti ne naz
Bu yalan gibi biraz
Ya istilada kalpler sessiz
Yazılmadı postacılar işsiz

Yanımda olmadın mı seni daha bir seviyorum
Ben senin olmadığını arıyorum

Kırmızıyı ben çözerim, karanlığı kim süpürür bilmem.
hiçbir şey şaşırtmaz beni, hayat mıdır zaman mıdır, bilmem.

merakımı bağışlayan tertemiz bir türkü mü?
yaz gibi şımartan, her öptüğünü...

Burada hava her geçen gün biraz daha soğuyor demiştim ve zaman, zaman istemiştim... Dilimin ucundaki kelimeler dondu, artık gömülmeyi bekliyorlar.

Nice kuşlar uçurdum dönmediler geriye

Ve ben artık mutsuz bir adamım.
Günler, haftalar, aylar akıp giderken, ben yaşamıyor da daha ziyade vakit geçiriyorum. Ortalık karardıktan sonra pencereden yıldızları izliyorum. Umut etmiyorum, kızmıyorum, üzülmüyorum. Sadece hatırlıyorum.
Gece bir kez daha aşkım karşısında mağlup dağılırken, kuytu bir köşeden fırlayıveren bir kedi gülümsetiyor beni. Nihayet gölgelerin arasında bir sigara yakıyorum. İşte o an biliyorum ki, roller değişmiş ve yıldızlar beni izlemeye başlamıştır. Gidip yatağıma giriyor, başucumda duran Küçük Prens biblosuna bakıyorum.
Senden bana kalan her şey gibi kırık, ama asla atamayacağımı biliyorum...

Bir kıza âşık olmuştum. Onu görmek için altı saat yol almam gerekiyordu. Bir sabah, treni kaçırdım. Âşık olmaktan vazgeçtim.

Ah eğleniyor kendi başına...ah neşesi yeter