Kültür Sanat Edebiyat Şiir

inanmayarak büyüsek de
kimimiz sevdik onları
kendi masallarımızı kurduk
unuttuk zaman zaman acımızdan daha acı olanları
kimse çekmedi değil mi bizim acılarımızı
kimse inanmadı bizim gibi
ya da ağlamadı
sevmedi kimse bir şeyi
yahut kimse anlatamamazlık yapmadı
kimse yaşamadı
hüzne boydanboya bulanmadı
işte tüm bu anlattıklarımın adı yalandı
masaldı
kimseye maledemediklerimizi
tüm kimseler yaşadı

düşlere zar attım
altı altıyı bulmadı
kelime biriktirmiştim içimde
anlatabilir miydim onu bile bilmiyordum
yine de
fırsat olmadı

kanatlarım kırık
bir dizi diziden dizisizim
bir akım gibi
-izim i bol
kimsesiz değil kims-izim
bilmiyorsun
çok ağladım bugün
çevir sesinden hoşlanmadığımdan mı nedir bilmem
sens-izim
oysa sesli ağlamam ben
sessiz
ve yalnız
bgn değildi öyle
bensizdim
bensizim
sesim çok acıdı
canım çok acıdı
sess-izim

23 nisansızım
çocukluğumun heyecanını çoktan kaybettim
oysa hala yağmur yağmasın diye dua etmek isterdim
çocuklarım diyebileceklerimden uzaktayım
çocukluğum diyebileceklerimden uzaktayım
zamanın üvey evladıyım
23 nisansızım
insansızım

o eğleniyor kendi başına...
tanışma fırsatım olsa tanışmam. insanlar ütopyalarını yıkmaktan hoşlanmaz.
uzaktan yawrum benim demek yeterli ;))

hayranlık kurumuna karşıyız..
tabi virüsler olabiliyor nadiren...

organ
haliyle işlevsel
kulak gibi ya da karaciğer

gözlerim siyah ve hiç itaatkar olduğumu sanmıyorum.

yarına inacım az

aşırı arttı.
en iyi de çocuklar biliyor, yetişkinlere açılmıyorlar.
birinci sınıfa giden çocuk godfather biçiminde dolaşıyor,
ortaokuldaysa kelebek kalemden daha elzem halde, imza olsun diye arkadaşlarının ellerini çizen yeni yetmeler memleketin yarını olacak...
bir şeyler yapılmalı...