Kültür Sanat Edebiyat Şiir

.
...
.....
şehirler bir film şeridi gibi geçiyor kilometrelerce,
alnımızın ortasındaki yol çizgilerini saklıyoruz,
çizgiler\çizikler...,
sakınılmış ezik muhabbet mesafeleri,
tırnaklarını kesiyor yollara,
uzuyor saçları zamanın, boşluğa
ve uyku;
telaşla fırlıyor yatağından,
geç kalınmış ömürler gibi…,

takâtsiz tebessümler yüzümüzde,
çektiğimiz bu;
yok bir yokturluk san\atı o\nun,
hek\
hekim\
hekimim\
.....
....
.

IX
o\nun ismini anarken yâdıma gelen ismini sevdim,
neyin varsa sevdim senin,
neyin yoksa hepsini,
ne o\na şirk koştum,
ne de ruhunu yoldaşsız bıraktım…,
eşsiz ruhunu sevdim,
ve benliğimi sana verdim,
daha ötesini bulursam aşkın,
yine sana sunacağım,
antik bir sunakta…,

ki bir itirafta bulunacağım sana ki bilirsin hülasa,
kitapları dahi,
bende bir tortu bırakmaları için değil,
sana yazarken,
daha güzel heceler bulabilmek,
o zarif hikem buhurlu sözlerine,
daha denk cümleler kurabilmek için,
okuyor ve her satır arasında,
seni arıyorum harf harf…,
ah;
.....
...
.

.
...
.....
bir dilek panayıra düştü,
belki de bir düştü…,
kaybolmuş bir çocuktu kendi karanlık ormanında
ve yağmur kokusu avuç içlerinde,
alnı buz gibi,
ve bir kerameti kendinden menkul eli öptü,
gömüldü; yürek boşluğuna,
uysal kalbinin kuş tüyleri…,

ki panayırda kaybolmuş çocuktu,
korku tünelindeki gürültü içinden hızla geçerken,
aralık kapılar bırakıyordu,
ve hep o aralık kapıdan süzüldü o\nun ol tecellisi,
her seferinde açık kalan kapıdan…,

ve haylaz bir çocuk gibi,
sak\lan\baç zamanı derdi;
çık ortaya…,
.....
...
.

XXIII
ah çukurovalım…;
gıyaben hatırana,
en son kaçıncı dizemi yazabilmiş olacağım,
ecel gelmeden önce bilmiyorum…,
bilmiyorum;
ama gözlerim açık olacak o an biliyorum,
gözlerinde teslim etmek için ruhumu…,

ve çekecek canım, özü mütebessim canını ki,
sırdaşlar hem bu dünyaya ait değildir bilirsin,
ve hem de ölümü öldürmeye meyyaldir…,
sürekli eksik bir yanımız ve hep,
az bir derin uykuya hasretiz,
bir o\nda olmakta gözümüz,
ve günübirlik çilelerle avunup durmak da,
kafi olmuyor,
ötelerden uzaklara dalan bakışlarımıza…,
.....
...
.

.
...
....
kent atıklarıyla kirlenmiş gözlerim,
yüzüm, ellerim ve içim,
ve huzuruna,
ay ışığına bestelenmiş bir sonat gibi çıkacak kadar, duru olamadım henüz,
perişan, merhametine muhtaç ve üzgünüm,
ki malumun bunlar…,
ah;

sonsuzluğun ilhamı üç lisanda zakîr,
desturlu hekimim,
bilirsin ve beyanlarının da gafili değilim,
sena içre senalarcadır şükrüm,

ve bu arada,
dizelerinin neden beşli yazıldığını da biliyorum;
dem bu dem ayniyetlerinde,
ikindi, akşam, yatsı, sabah, öğle…,
ki beş kadim vakte işaret olsun için,
ve biliyorum hiçbir duayı,
ayet el kürsî kadar okumadığını da…,
tek ibadet ve tek duanın vasılı kalbinde,
ah;
.....
...
.