Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Belki de her gün resimlerine bakıyorum, onlar bana Sen'den yadigar kalan yegane hediyeler... Her seferinde diyorum ki "Rabbim Seni ne de güzel yaratmış, nazarlar değmesin Sana." Pek güzelsin maşallah benim bakmalara doyamadığım Ceren'im... Şu hayatta "hiçbir şeyi" Seni beğendiğim kadar beğenmedim ve "hiç kimseye" Sana baktığım gibi bakmadım; olur da bir gün denk gelir ve okursan bundan zerre şüphen olmasın. Senin şu dünyadaki varlığından haberdar olduktan sonra en geriye dönüp diyar diyar Seni aramayı ya da birşeyleri değiştirecek kadar bencil olmayı çok isterdim... Ve aslında ne Sen'den ne de değiştiremediğim şeyden, ben kendimden vazgeçtim; bu da benim aldığım her nefeste yandığım cehennemim olacak... Seni ilk gördüğüm an'dan değil, şu ruhumun ilk yaratıldığı an'dan beridir seviyorum ve bizi bekleyen sonsuzlukta da sevmeye devam edeceğim; sessiz, sedasız ve her zaman Senin için hayırlı bir dua ile...

Sabahtan beri yüksek bir yere çıkıp "Cereeeeeeeeeeeeennnn" diye bağırasım var (ters dönmüş emoji :)

Çok düşünüyorum biliyor musun? Belki Sen de düşünüyorsundur. Belki neden yanına gelmediğimi düşünüyorsundur. Belki sonra da kendimce doğru olana karar verdiğimi ve bu yüzden yanına gelmediğimi, yani Senden vazgeçtiğimi düşünüyorsundur. Ama asıl sebep bunların hiçbiri değil! Bana net bir şekilde nasıl bir hayat kurmak istediğini/hayattan beklentilerini anlattın. Benim Senin yanına tekrar gelebilmem için Senin bu beklentilerini karşılayacak vaziyette olmam lazım, yön verebilmem lazım. Aksi hâlde Sana vakit kaybettirmekten/hayatını ötelemekten başka hiçbir katkım (?) olmayacak. Her bir zerren için ölüp bitiyorum ve Seni aklının alamayacağı kadar özlüyorum ama duruyorum; Sana ve Sana dair olan herşeye, hayattan bu beklentilerine değer ve önem veriyorum ve işte bu sebeple yanına gelmiyorum.

Hayat için kısa, Seninle dolup taşan yüreğim için uzun bir zamandan sonra Seni görmek, uzaktaaannnn uzaktan izlemek, zannımca bakışlarımızın o sonsuz boşlukta bir an buluşması ruhumda tarifi mümkün olmayan ve baya baya unuttuğum hissiyatlara sebep oldu... Her yeni günde, istikametin cehennem olduğunu bilmeme rağmen koşmalarım ve günün sonunda elde kalan yürek kavrulmalarım bugün yerini mutlu sonlu bir Türk Filmi'ne bıraktı. Seni bir görebilmek diyorum, doğum sancısı sonrası bebeğini kucağına almak misali...

Bu sabah da Seni, Rabbimin "Yerlere göklere sığamadım da kulumun kalbine sığdım." dediği bir gönülle, gönül dolusu seviyorum...

Sana karşı hissettiğim hiçbir duygum zerre eksilmedi...

"Yooo sıcakk" diyemeyeceğin bir günün sabahından günaydınlar diliyorum.
Dün bir söze denk geldim. Diyordu ki; "Eğer bir yere faydan yoksa, zararın olmasın."
İşte bu sebeple "yok hükmündeyim!"
İrademi ve hissiyatımı zorlayan bu gerçek dışında, kafanda kurduğun tüm düşüncelerin hükümsüzdür...

Bir Sana denk gelebilme ihtimali, daha gün bile aymadan başladığım güne tarifsiz bir mutlulukla uyanmamı sağlıyor. Pek de haz etmediğim şu yarı açık cezaevine koşa koşa geliyorum. Ve gün boyunca karnımda kelebekler uçuşuyor. Bir Sana denk gelebilme ihtimali diyorum, bir Sana denk gelebilme ihtimali...

Ne de güzel duruyordu o renk öyle güneş yanığı teninde; kadife çiçeği misin Sen¿.. Yanı başımdan sessiz sedasız süzülüp giderken belki de beni mutlu eden tek şey aramızdaki (batındaki) mesafelerin (zahirde) dirsek temasına inmesi oldu, her ne kadar kolumuzu kaldırmaya mecalimiz olmasa da...

23:38
Bu zamanı sevdim...

(Sadece) Uykundan öpüyorum..