Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Yükselen Koç'dan hep bu tepkiler :)

Bana o defteri verip de sonrasında yaşadığımız ayrılığın müteakibinde her seferinde olduğu gibi yine içim parçalandı biliyor musun¿ Konu kendimi haklı görmem ya da neden ayrıldığımız olmadı hiçbir zaman, zaten Sana hep hak verdim ayrılık sebeplerini sıraladığında. Sorun hep buram buram sevdiğim Sen'in artık olmayacak olmandı. Seven bir kalbe mantık ile açıklamalar yapamazsın, yani benden yokluğunu anlamlandırmamı bekleyemezsin. Eğer ki yoksan kalbim yokluğunla boğuşur ve olmayışına yaslar tutar sadece. Sebeplerine ise sadece aklım erer...
Yokluğunda da yazdım, her yokluğunda. Ama yazmak için değil; hissettikçe, yokluğunda dahi kalbime sığmadıkça yazdım. Hedefe kitlenmiş, hissis bir Yazan Adam edasıyla değil; "Olur da bir gün denk gelirse..." gibi milyonda birlik küçücük bir ihtimale sığınan, Seni yokluğunda da hisseden bir adam edasıyla yazdım; yazmaya da devam edeceğim.
Olur da bir gün denk gelirsen; doğruyu ve yanlışı bir kenara bırakıp "Öyle ya da böyle, kendi şartları ve doğrularının elverdiği kadar da olsa, BU ADAM BENİ SEVMİŞ!" diyebilmen adına.
Milyonda birlik ihtimalim, unutma! Ben hep küçük ihtimallerin peşinden koştum. Çünkü "Büyük mutluluklar küçük ihtimallerde gizlidir."

Hani dedin ya "...senin yerin burası, yadırgamamalısın." diye; unuttuğun birşey var iki gözümün çiçeği, "İnsan yanındaki ile yaşlanır, 'kalbindeki' ile ölür." Benim yerim değil, benim yuvam Sen'sin Ceren! Sen gideceksin ve ben son nefesime kadar gurbette, kabir azabı çekmeye devam edeceğim...

Sanki şu yazdığımı okumuşsun gibi beni çağırman ve benimle konuşman gerçekten ruhuma çok iyi geldi; içimde hissettiğim o eğreti soğukluğun yerini tanıdık gelen bir sıcaklık aldı. Teşekkür ederim, gönülden...

Ve iki şey daha;
1. Saçlarını toplamak Sana çok yakışıyor,
2. Çok tatlısın

Önceden ve hatta ta ki "...seninle olan iletişimimi tamamen kesmek istiyorum..." mesajına kadar Senin için çabalamak inanılmaz keyif verirdi bana, buram buram içimden gelirdi. Şu an ise her geçen gün takatimin gitgide daha da azaldığını hissediyorum ve bunu hissediyor olmak beni çok üzüyor... Seni seven ruhumu neden bu kadar yordun ki Ceren? İçimde tüylerimi diken diken eden bir umursamazlık ve boş vermişliğin ayrık otu büyüyor; kırdığın yerlerime panzehir olur musun (?)

Sana karşı geliştirdiğim davranış şeklimden aslında aşırı rahatsızlık duyuyorum ama eskisi gibi olamıyorum. Sanki bir yerlerimi kanatıp gitmişsin ve o yaralar Sensizlikte nasır tutmuş gibi. Bunun adı duygusal açıdan kendimi korumak da olabilir, bilmiyorum. Eskiden gözlerinden yaşlar süzülecek ve ben Sana sarılmadan öylece duracağım deseler gülerdim; şu an bunları yazarken ben tam olarak böyle davranmış biri olarak yazıyorum; ne kadar yazık. (Ve itiraf ediyorum. O an içimden kalkıp Seni sımsıkı sarmak ve göğsüme basmak geçti ama korktum. Sana tekrar saf sevgimi gösterip sonrasında doğru ile yanlışın Araf'ında yargılanırken dönüp o an'ın sızısını hissetmekten korktum.) Dönüştürmemek lazım insanları, sizi seven insanları, Seni seven insanı...

Çok düşündüm. Hadi kazan-kazan tarzı bir anlaşma yapalım. "Bu diyarda tamam mı yoksa devam mı?" sorusunun belli olacağı gün geldiğinde yanına geleceğim ve Sana soracağım gidip gitmeyeceğini. Eğer ki kalıyorsan sigara paketimi Sana bırakıp çıkacağım, sonunda Sana verdiğim ama bir türlü devamını getiremediğim o sözü tutmuş olacağım. Ruhumu kaplayan derin bir huzur ve en azından bir süre daha yüzleşmek zorunda kalmayacağım yoksunluk hissiyatından arınmış olarak...

Bugün aşağı inip beni beklemen çok nazik bir davranıştı; gönülden teşekkür ederim. Ve bir süredir bilinçli olarak bakmaktan imtina ettiğim gözlerine uzun uzadıya bakmayı özlemişim...

"...herkese bahsetmiyorum." dedin ya, kendimi o kadar herkes gibi hissettim ki... Çünkü bana da hiç bahsetmedin Atilla İLHAN sevdiğini. Ve hâlâ bilmiyorum en sevdiğin şiiri...
Ve profesyonelliğin bir gereği olarak gerçekleştirmek durumunda olduğumuz diyaloglarımızda gördüğün soğuk bakışlarım ve ciddi ses tonumun ardında Sen de bilmiyorsun içimde bir yerlerde hâlâ Seni sevdiğimi.
Şunu da ifade edeyim içimde kalmasın. "Vazgeçmiş demek..." dedin ya imâlı imâlı, (Bunu yüzüne söylesem dersin ki ne imâsı? Son zamanlarında türedi böyle huyların, bana maruz kalmayınca Sende bu tür genetik değişiklikler meydana geliyor.) ben Sen'den vazgeçmedim, Sen bana alışmak, bağlanmak ve tekrar bana karşı bir alışkanlık oluşturmak istemedin, benimle iletişimini tamamen kesmek istedin. Ben de kendime duyduğum saygıyı hatırladım!
Kafanda deli sorular, uyu uyuyabilirsen :)

Profesyonelliğin gerekleri...

Hayat ne garip değil mi¿ Kim derdi ki ihtimallerin bu denli olasılıksız olduğu bir mekanda Sen beni görüp yüzünü çevireceksin, ben Seni görüp odaya girmemle çıkmam bir olacak...