Kültür Sanat Edebiyat Şiir

İnsan önce kendini tanımalı,çünkü bütün yolculuklara kişi kendinden başlar.

ne kadar mutlusun
ne kadar ön yargılısın
ne kadar eğitimlisin
ne kadar barbarsın
ne kadar kendindesin
ne kadar üşengeçsin
ne kadar düşünebiliyorsun
ne kadar anne,baba,kardeşsin
ne kadar korkak yada cesursun
ne kadar bâtılsın
ne kadar insansın
Ve insana dair bir çok şey..

Bir insan kendini bile daha doğru dürüst tanıyamıyorken,başkasını nasıl tanır.?
İnsanları kendi önemsediğimiz değerlere göre görme eğilimimiz var.
Bunun adı kaostur.

Martin Heidegger,“Varoluşun özü, tasadır.
Tasa, insanın dünyaya terk edilmiş bir varlık olmasından kaynaklanır.”der..

Bu insanın “olmaya mahkum olma”sı dır..
Terk edilen insan,yalnız,doyumsuz,öfkeli,bencil ve hep acı içindedir.

Sartre’nin dediği gibi; İnsan, özgürlüğe mahkumdur.

Mevlana ile Tebrizli Şems'in dostluğu gibidir, Esar Dede ve hocası Şeyh Galip'in dostluğu..
Bir zaman sonra,Esrar'ın gözleri perdelenmeye başlar ve üzer hocasını,Galip ,Bakar ama eskisi gibi değil… Söyler, ellere der gibi. Tutar, buz gibi... Tecrid... Bir ağacın yapraklarını dökmesi gibi hazana döner Esrar. Ne yapsın, bir şiir yazar özür beyanında:

Kâküllerine ol mehin, ey şâne dokunma

Zencîri kırar bu dil-i dîvâne dokunma
Gül-berk misâli ciğerim pâreliyorsun

Ey bâd-ı seher, o gül-i handâne dokunma
Feryâd-ı ene’l- hakeder âvâz-ı tanîni

Fâş etmesin esrârını, peymane dokunma
Bünyân-ı nizam-ı felek ol kuy-ı beladır

Âlem yıkılır bu dil-i vîrâne dokunma
İçtikleri hep hunı ciğerdir fukara

Şeyha kerem et hatırı rindane dokunma
Eğlenceleri zülf-ü dil aram-ı elemdir

Dinle ne siyah gûndur o efsâne dokunma
Şâhım senin esrâr sadâkatli kulundur

Lûtfeyle o derviş-i perîşâne dokunma

Esrâr Dede

Bir kuşun anısı kalmış bende, saklı
Bundan gözlerimdeki kayalık,
İçimdeki serseri buzullar

Hookuuuss... pokus..

sihirlidir..