Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Adını koyamadığım bir şeydin sen kimi zaman övündüğüm kimi zaman avunduğum. Hiç unutmadığım hep yüreğimde taşıdığım tanımlayamadığım HERŞEYSİN SEN! Özlem gibi ibadet gibi adını bile yazarken titriyor ellerim seni duyduğum anda kendimi unutuyorum. Çünkü seni kendimden bile kıskanarak seviyorum. Islak bir hayal olursun bazen gözlerimden yanaklarıma sızarsın silmeye bile kıyamadığım...! ! 'HERŞEYİMSİN SEN...! !

Ey benim cennet gözlüm, sen
benim dua etmeme sebep
olansın.. En tılsımlı, en riyasız, en
içten duamsın.. Beni ben yapan
aşksın.. Kalbim en büyük sığınağın
olsun yâr..! Sen Besmele ile
başlayan sevgime yakışanımsın,
nakkaşımsın, mahşere kadar
tutacağım sevda orucumsun.. Sen
benim içten içe kanayan en derin
yaramsın.. Ne kadar özlendiğini
bir bilsen, yokluğundan
utanırsın..! '

- Sen zamansızlığımsı n. Sen
kendime anlatmaya kalkıp
anlatmakta aciz kaldığım bensin..
Sende kendimi arayıp bir türlü
bulamadığım bensin sen aslında..
Gökyüzüne her baktığımda bulut
bulut hayatı gördüğüm ansın
sen... Sen benim yaşamaya
kıyamadıgım cümlemsin. Öznesi
sen, yüklemi ben. Aydınlığımsın
karanlığımdan ayıkladığım.
Mutluluğumsun acıların
uykularında dua dua adını
sayıkladıgım. Sen hava, sen
hayat, sen nefes aldığımsın! ...

................Sevdim be!
Günah gibi boynuma dolansan da
sevdim.
Nefesime kilometrelerce uzakta
olsanda bitmedin!
.......................Ölüme eşdeğer acılar
doğursan da içimde,
senden ve sevdandan
VAZGEÇEMEDİM,
sadece.... 'SEVDİM....

Seni bana sevdiren Rabbim, Seni Çok Sevsin...

Söylesene BİTANESİ; aşkta yalan söyleyen mi suçludur yoksa kanan mı?
acıyı kim çeker ardına bakmadan kaçan mı?
yoksa geride kalıp cayır cayır yanan mı?
zaferi kim kazanmıştır sence giden mi yoksa kalan mı?
susma söyle kimdir aşkın galibi?
öldürüp bir insanı pişmanlık duymadan yaşayan mı?
yoksa yaşadıklarını kurşun yarası gibi kalbinde taşıyan mı? ?

'Öyle seviyorum diyerek aşk yaşanmaz..
İcraat göstereceksin..
Mesela gecenin bir vakti uyandırıp, özledim diyeceksin..
Hayatındaki herkesi, gerekirse uğruna sileceksin..
Saatlerce onu görebilmek için, gerekiyorsa yürüyeceksin..
Türlü bahanelerle kandırmak yerine, dürüst olacaksın..
İki yalanla kandırdım diye, kendini bir halt sanmayacaksın..
Basit olmayacaksın..
Elini tuttuğunda, herkese meydan okuyacaksın..
Zamanım yok diye, sevmekten kaçmayacaksın..
Aşk istiyorum diye dolaşmayacaksın..
Önce aşk yaşayacak kadar yüreklimisin diye, kendine soracaksın..
Seni seviyorum demek, artık çocuk oyunu..
Gözlerine bakarak birlikte ölelim mi diyecek kadar, yürekli olacaksın..
Gel dediğinde geleceksin..
Ağlıyorsa, sarılıp ağlayacaksın..
Sevmek öyle basit değil..
Seviyorsan, uğrunda her şeyi göze alacaksın...! !

ÖyLe sevdim kii, avuç doLusu kadar sanma.. Yürek doLusu kadar.. ÖyLe bir özLedim kii, bütün tutukLuLara yetecek özqürLük kadar.. Her yanımda oLmadıqın anı üst üste koysam qüneşe uzanacak kadar.. Yanyana dizsem dünyayı bin kez saracak kadar.. Ve sensizLiqe de öyLe üzüLdüm kii, öLüm kadar..

Yüreğime işlenmiş sabrım, acıya
dayanma gücüm, göğsümde
taşıdığım eşsiz payem. evvelim,
ezelim ve ebedimsin.
Sebebim, nefesim ve ahirimsin.

” “özlemek ne zor kelime” diyor şair. özlememek daha zor, diyorum acizane. hiçbir şey yaşamamış gibiyim. her şeyi bir fincan çay içerken hatırlarım belki. aslında ne şair haklı ne ben. va’dedilen ülkelerin verilmemesi zor. ama va’dedilen ülkelerin va’dedilen ülke olmadığını fark etmek, bu daha zor. yitirilmiş yaşamların arkasında yitip gidiyoruz işte.
senle de sensiz de olmayan ey şehir!
senin için ne kadar çok acı çektim.
karşılığını istemezdim.
bilsen, bununla yetinebilirdim.

ama bilmedin.. “