Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Tuna Kıpçak 09.04.2026 - 22:49

teselli

[{/nfk/nın doğum gününe denk düşen,
gece saat tam on ikiyi vurduğunda,
göz kapaklarının altında uyuyor mudur
o koyu/derin mavi göl...

boncuktan bir kuş firar edip
emanet şarkısıyla tam yedi kez
uğrasın pencerene yâren,
yasla başını erenler aşkına omzuma,
ve ömrümce kaybolma bir yere,
çek sonsuzluğun esrarını içine,
alnın değdikçe seccadene…

olmasam da yarınlarda yanında,
ışığa aşık pervane böcekleri
ve müşterek dualar
doğum günü hediyem olsun sana/}]

içinden geçen bu iç seslerin gibi,
bildirdiklerinin hepsinden sonra gelen
gaflet de olmayaydı,
ah nolaydı…


bilge bir kalbin dizlerine kapanmış kalbimle,
hıçkırarak ağlamak ve bin yıl sürse de ömrüm,
hakikatine ş/a\e/hid olarak
teneşirde gözyaşlarınla yunmak,
ve evvel giden kabri nurluların
sırlı ırmağında;
fenanın hiçliğinden arınmak istiyorum…
ah

ah uluların desturlusu, hatırana;
ecel gelmeden önce, en son
kaçıncı dizem yazılmış olacak bilmiyorum,
ama gözlerim açık olacak o an;
gözlerinde teslim etmek için ruhumu,
biliyorum, ve çekecek canım,
özü mütebessim canını…

ki sırdaşlar, iç hukukta sadece
bu dünyaya ait değildir bilirsin
ve ölümü öldürmeye meyyaldirler,
sürekli eksik bir yanımız ve hep,
az bir derin uykuya hasretiz…
bir o/nda olmakta gözümüz
ve günübirlik çilelerle avunup durmak da,
ötelerden uzaklara dalan bakışlarımıza,
teselli olmuyor…