Neden Şiiri - Murat Acer

Gece gelen sızı gibi duvardan duvara vuruyor
matemin
Çaresizliğin en kötüsünü yasıyor
Yorgun bedenim
Hani dostlarım vardı halden anlayan
Hani sevdiğim vardı hep yanımda olan
Şimdi neden bu boşluk kimsesizlik
Yeter ulan diyerek duvarları
Yumruklamam neden
İçimden sessizce bağıra bağıra
Ağlamalarım neden
Küfredip dünyaya
Küfredip hayata
Yerimde duramayışım
İsyanlarım neden
Dertlerinin dermansız kalması neden

İlham aldığım aşklardamı yalandı
Şiirlerim manasını kaybetti
Beyhude bir gençliğin
Ellerimden kayıp gidişini İzledim
İnandıklarımın nekadar yalan olduğunu gördüm
Hep başa sardım hep başa döndüm
Vuslat sandıklarım azap oldu
Çiçiklerim saksılarda kurudu
Kader zaten oyun bazdı
Bana hiç acımadı
Neden karanlıklarım çıkmıyor aydınlığa
Neden kimse duymuyor sesimi
Böyle mıydım bende
Kim yetiş dese koşardım
Herkese bir faydam olsun derdim
Neden kimse bana derman olmuyor
Neden bu hayat artık bana hiç gülmüyor

Yaslandığım duvarlar üstüme çöktü
Toz pas içinde kaldı düşlerim
Ben bu hayatta birtek kendime iyi gelmedim
Etrafımdakilerin menfaatleri bitince
Hayat beni eksiltince
O zaman anladım hiç kimsenin kimsesi değildim
Var iken varım çoktu etrafım
Şimdi neden yalnız bir viraneye döndü hayatım
Neden nedensizce bu kadar kalleşlik gördüm
Neden sırtımda hep en yakınlarımın hançerleri
Neden o yapmaz dediklerimin ihanetleri
Nedenini bilmem ama
Ben artık bu dünyayı sevmiyorum
Sizin olsun mal mülk şöhret
Ben tenezzül etmiyorum
Bu dünyaya bir nedenle geldim
Artık sizin olsun istemiyorum
Ahlarım kolyeniz olsun
Artık ben gidiyorum