Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

dünyanın en zarif yaratığına,
Nazım’ca
“korkunç ve mübarek elleri
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yarimiz
ve sanki hiç yaşanmamış gibi ölen

felek dediğin nedir ki
soyut mudur, somut mu
defolu mu,mükemmel mi
görsel mi, işitsel mi
gerçeğe gözlerini yummak mı
körü körüne bağlanmak mı

gökyüzüne
bir vaveyla
bir çığlık yükselir ki
Eylül’dü
günün ortası
oracıkta yatıyordu

sevdayı teğelledim
duyguyu eledim
gökyüzünün söküğünü diktim
can suyu verdiğim çiçeğe
eğilip usulce
hatırını sordum

vazgeçilmezini
kaybettin mi bir kez
çaresiz
geri dönüşümsüz
sersem dolaştıran
üryan bırakan

yüreğime ektiğim
hep tomurcukta
yediveren açan fidanımdın
şimdilerde
solmaya yüz tutan

ensen zengin kalınlığında
kadın görünce
şaşı olursun
fötr şapkanla
kravat sıkar boğazını
üç kat göbeğine rağmen

haksız, saldırgan, hain, vahşi,
hükmetme, yok etme dürtüsüyle
daha dün Nazilere ezdirdiğin kimliğini
zulmü, ölümü yaşamamış
yerinden yurdundan edilmemişçesine
sırtını dayadığın at hırsızları

az gittik, uz gittik
bu yolda
epey mesafe katettik
yolları mesken
acıyı dost
elem ve kederi

savunmasızlığımda yakaladın
felek
mundar ettin geleceği
üşüdüğümde
sıkıntılarla
örttün üstümü