Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

İnsan olmanın dayanılmaz hafifliğiydi
Ne o gururlu duruşlar
Egolu tavırlar
Dağları ben yarattım edası
Paramparça duygularla
O inanılmaz savruluşlar

Gökyüzü doğmuş gözlerine
Bırak sağanak olup
Dönüşsün nehire
Engeller kalksın
Nihayetinde
Özgürce baksınlar

verilmiş sadakamız varmış
üstümüze yağan
sevda sağanağında
bize düşene
güzelliklerine
ve yaşattıklarına

üstüne titrediğimiz
uğruna öldüğümüz
sevdalarımıza
zahmetlerle
kılı kırk yararak ulaştık
yok öyle kaybetmeye

hep sorarım
sen varsan
bunca renk
nimet
ve gelincikle
papatya niye var

dağlar
yollar beyaza
suratlar ayaza
yürekler hüzne büründü
kuş cıvıltıları kalmadı
bu diyarda

şimdi açıkça soruyorum
sevmek mi ayıp
hissettirmek mi yanlış
beğenmek mi horgörülen
yoksa ifade etmek mi suç
dürüst olmak mı hata

ne mutsuzluk
karşılıksızlık
hissiyatsız ve platonik
ne aşırılık
çılgınlık
deli saçması

yüzüne bakmak
ışık almak
sesini duymak
bir arada olmak
sağlığını korumak
sırt sırta dayanmak

güneş tutulmuş
ya da sıcak
ay hilal
veya dolunay
gökyüzü açık
ya da parçalı bulutlu