Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

kafam karmakarışık
esrar çekmişçesine
dumanlı
ikilemindeyim yaşamın
tereddütlerimden
görmez gözlerim

gönlüne güç gitmesin diye
bulutlara saklanır
kavrulma pahasına
güneş ışığı olup
damlarım yağmurda
sırılsıklam

işi öğrenmeden orospuluğunu
öğrendikten sonra da
puştluğunu buldu insanoğlu
ve bir daha
iflah olmadı

ekmek kırıntısıyla
karnı doyan kuşları
sevilmekten haz alan
bütün canlı varlıkların
okşanan duyguları
mutlu olmaya yetiyor

taş üzerinde taş
vücutta baş
tencerede aş bırakılmadı
telef olmayan hayvan kalmadı
delik deşik edildi yarınlar
yakılmayan ot

senin elinden olsun isterim
bırakma zebanilere sevgili
boynuma sen geçir
yağlı urganı
giyotin
elektrikli sandalye

toprak obur
toprak aç
aldığıyla yetinmiyor
doymak bilmiyor
sahip çıkın sevdiklerinize
ve bırakmayın

durumu sorarsan
inandırılmaya çalışılan
baştan aşağı saçmalık
abukluk
iğrenç
ve külliyen sahtekarlık

hey benim
muhalif
dik duruşum
haksızlıklara
karşı koyuşum
iç sıkıntımı

sıcak bir dokunuştu
yarayı acıtan
ve kanatan
derinliğine iz bırakan
yüreği
çepeçevre kuşatan