Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

yapraklarını dökmüş ağaç gibiydi
çırılçıplak
su gibi akıp giden
değişime ayak direyen
hızla ilerleyen
ve hoyratça tüketilendi zaman

ay ışıltısı
barut fıçısı
kıskanılası
ciğer parçası
başkaldıran acısı
güneşten kopan

küçücük vücuduna sığdırdığın
kocaman yüreğinle
boyundan büyük
işler yaparsın
en başta
ekmeğini paylaşıp

yanındakiler dağıldığında
birer ikişer
vicdanınla
yüreğinle
kendinle
kalırsın ya baş başa

öyle bir şey ki yaşam
her gün
yeni şeyler öğretiyor sana
ders niteliğinde adeta
öğrenmenin ne maliyeti
ne yaşı

ilkbaharı müjdeleyen
ardıç kuşu gibiydin
aydınlığa en çok
ihtiyaç duyduğum anda
yüreğimde
bin bir güçlükle sakladığım sevdamı

her nedense
bu meret
her daim aynı tadında değil
bazen susuz bile içilir
bazen suyla içilmez
illa peynir olacak yanında

yaşadığımız ataerkil
erkek egemen toplumda
bir türlü yazılamayan
erkekliğin kitabında
elde tespih
sağ omuz hafif öne eğilip

kanadından vurulmuş serçe
haberi yok
o gidebildiğince gitmek
uçmak derdinde
ve uçar gücü yettiğince

geçmiş
din ve paylaşım savaşları
işgaller
ganimetler
kaç derebeylik
kaç imparatorluk