Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

kirpik vurmadığımız
kendinden geçmiş
ayyaş gecelerin
yarım yamalak da olsa
yırttık karanlıklarını
kendimizle cebelleşerek

nazar boncuğu
düşmüş gözüne
kristal bakışlarından
gözyaşı süzülür
hüzünle karışık

soteye çekilir
sosyete geçinir
hayatı sobelersin
etliye sütlüye karışmadan
uygun zamanı kollarsın
sırtlan gibi avlanır

karbon kağıdı
iki katına çıkarır mı
mutluluğu
teksir makinesi
ya da fotokopiyle çoğaltmak
mümkün mü

kokun üstümdeyken hala
gitmeye karar vermek
veya kalmak arasındaki
kararsızlık
müthiş zor sevgili
müthiş zor

ağaç
deniz
mavi
sandal
yeşilin tonları
dağ

ağaçların
tertemiz beyaz gelinlik giydiği
karların
sokak lambalarıyla cilveleşip
sıcaklığına dayanamayıp eridiği
ve yerlere serildiği

çocukluk hayalimdi
rengiyle
oturağı
ve cantlarıyla
pompaya
vitesli olmasına

kötülüklerden
kirlilikten
sevgisizlikten
eşitsizliklerden
borçlu doğduğundan
geleceğinin ipotekli olduğundan

kahrolurum
yalnızlıklarda
sensizlik
en büyük yoksulluk
ve yoksunlukmuş meğer