Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Bir güneş daha uful etti,
Bir ışk daha söndü,
Her gün sönen,
Binlercesi,
Yüz binlercesi,
Gibi.

İnsan mikro âlemi tanımaya çalıştı.
Cansızlarda atom, canlılarda hücreye dayandı.

Makro âleme yöneldi;
Büyük zan ettiği güneşin bile,
yanında çöldeki kum tanesi veya okyanusta damla kadar küçük kaldığı büyük kitleler ve kürelerle tanıştı.

İnsanlık kayboldu beton yığınları arasında.
Ahlak can çekişiyor korku saçan klavye tuşlarında.

Her şey sanal denen yalandan ibaret,
Beşerin umut vaat etmeyen istikbalini hayal et ve seyret.

Neden insanlar sıkıldıklarında yer değiştirmek isterler?
Gidecekleri yerin kaçıp kurtulmak istedikleri yerden daha iyi olacağınımı düşünüyorlar?

Dünyalarını zindan eden ruhsal bunalımları,
kalbi sıkıntıları beraberlerinde gidecekleri her yere götürdükten sonra! .

Evet, aşk denen duygu, gerçek adresini arayan yolunu kaybetmiş garip bir seyyah gibidir.

Gerçek manası ile dünyaya ait olmadığı için, dünyalıklar ile tatmin olma imkânı yoktur. Her yolun, aradığı adrese çıkacağı yanılgısı ile önüne gelene sarılıp hasretini dindirmeyi dener.

Oysa sonlu ve sınırlı olan, sonsuz ve sınırsızı temsil değil, taklit bile edemez.

Unutma ki bu dünya yalnız geçici bir han.
Her gelen aldanıyor, birazda sen oyalan.
İster isen ebedi, sonsuz mutlu bir hayat.
Ölümden beter olan gaflet uykundan uyan.

Uğraşama başkasıyla, dururken zalim nefsin.

Her haline tercüman, ağzındaki küçük et.
Göster yiğitliğini, onu biraz ıslah et.

KOŞU VE SEN FELAHA
Hasretin acısında, vuslatın umudu var,
Dünya hasret diyarı, iki sevgiliye dar,
Seven gönül acıyla, hep ederken ahu zar,
Bu dünyada ne yaran, nede hakki yar var.

Sana demiştim bir gün, yapacağım bunları,
Beni hiç dinlemedin, oynadın oyunları,
Görmek istemedin ki, kırdığım boyunları,
Şimdi işim senledir, itirazın dinlenmez.

Kar yağdırdım başına, saçını boyatırdın,

Her söze inanma.
Olmayacak vade kanma.
Kaybettiğin şeylerin ardından ah edip yanma.

Hayat bu düzü az, yokuşu çok.
Tek sahnelik bir oyun, istediğin şekle sok.