Nebi Ünler Şiirleri - Şair Nebi Ünler

AŞAĞIDA ÖLÜM, YUKARDA AÇLIK
(Ekmeğini, Yerin Altında Arayanlara…)
…..
Kara kömür gibi, kara bahtlıya,
Aşağıda ölüm, yukarda açlık…
Emek yaban duygu, canı tatlıya,

“Hani belki aklına gelirsem,
Bir seher vaktinin yalnızlığında,”
Okuyunca bir Asena yürekli’nin satırlarını
Fısldadım kendi kendime
Fena yakmışlar seni bacım...
Yine de şükretmelisin, sevebilmiş olmana

AŞİYAN BOŞ

Aşiyan boş, Aşiyan kor
Hayal gelir, hece umut…
Ey beklenen, sensizlik zor
Efkâr verir, gece sükut!

AŞİYAN’DA BEN YİNE YALNIZ

Dışarıda ekim yağmuru
Aşiyan da ben yine yalnız…
Otuz iki sene önce yemiştim aynı yağmuru
Babam balkondan, koş derken, ıslanmıştım apansız.

Tam otuz yıl sonra
Baba ocağına dönüş
Yalnızlığın kucağına
Sürgün ve sönüş...

Prefabrik çabuk olur dediler

…..
Her gece gözyaşımı, yıldızlar takip eder,
Vuslat beklerken vuslat, dağlar ardında kaldı…
İhtilal var gönlümde, ömrümden ömür gider,
Bir ihtimal beklerken, sevgili “Bitti…” saldı…
…..

(Tanju Okan'dan Hasret'i Dinlerken, Dün bulduğum Eski Bir karalama düzenlemesi...)
...
Köpeğimin havlaması, hırçınlığı, yapısından
Üç Ağustos saat yedi, şen aşiyan müdavimi...
Giriverdi yavru kedim, Aşiyan’ın kapısından
Yumşatmıştı yaz yağmuru ıslaklığı yüreğimi!

AŞİYAN’IN KÜLLERİNE BAKIP


Bir haftadır, papatya falları açıyorum
Aşiyan’ımı hangi beceriksiz ordu/lar yaktı diye…
Hayali gözlerine bakarak, öfkeler saçıyorum

AŞİYAN MI?
….. x x x
Hani gün dokarken
Portakal çiçekleri kokar ya
Arılar petek dokurken
Sevda pınarı akar ya.

AŞK BURCU SÜSER BENİ

Hey Ayna! Bu benmiyim? İçimdeki şu ben, kim?
Gülüşünün ardında, kanlı yaşın döken kim?
Dadal’mı Yunus’mu ki, içimde bu yaban ses,
Hey bana benden yakın… Soran kimdir, duyan kim? .