Nebi Ünler Şiirleri - Şair Nebi Ünler

.....
Gene filler tepişmekte
Gene çimler ezişmekte
Birileri sevişmekte
............ Karartılmış hayatlar var

GEREK Mİ KALDI

Yanılmışız gülüm çok yanılmışız
Vuslat düşlemeye gerek mi kaldı?
İnadın yüzünden, sarpa sarmışız
Gayrı biz kalmaya gerek mi kaldı?

Mecazımsın sevgili, bakmadan gördüm desem,
Görmeden sevdim desem, gölgemsin gün, gece de…
Muhayyilem forsanız, hep vuslat ördüm desem,
Ömrümü sundum desem, kozamsın her hece de.

GÖLKÖY’ÜN YANIBAŞI

Sevgilinin mekânı, Gölköy’ün yanıbaşı,
Çocukca nazlarıma, oluyor sabırtaşı…
Nezaman hüzünlense, billahi kahroluyom,
Yüce Mevlam nezdinde, hayatımın yoldaşı.

GÖNLÜ SU YA YAZAR

Gönlü su ya yazar, şair’in hası
Dünya gurbeti'dir, matemi yası…
Kendisi de bilmez, kelamı nerden?
Hep lav püskürmesi, doludur tası.

Gönül yıkan, gönül alamadıkça
Ayrılırken gönül, buruk ayrılır…
Gönül, dil yarası saramadıkça
Gönüllü, gönülsüz buruk ayrılır.

(Mahmut Karaer’in “Çaredir elbet gönül gönülden inleyene” nine…)

Ney olmak ister gönül, sükûtla inleyene
Gönülün gönlü kalır, gözünü silmeyene
Gönül neylesin gönül, gönüllü gelmeyene.
………… Sultan olsan faydasız, gönül dinlemez ferman

Lütfen darılma bana
Ne çirkinsin diyebilir
Ne’de kötüsün diyebilirim sana...
...
Abooooovvv! Cıncık gibisin, Maşallahın var
Bakıyorum, cilan, boyan kaportan tamam da bana ne

GÖKÇEN VE TURAN YETER

Yıldızlara merdiven, merdiven kurar gibi,
Jüpiterli periden, patika sorar gibi…
Ötüken ormanında, uyanmalı bilge Kam
Bozkurtlar Dirilmeli, Atsız muştusu gibi.

GÖK GİRSİN KIZIL ÇIKSIN

Nihal Atsız okurduk, Deli Kurt’la Bozkurtlar,
Yeminlerin şahıydı, “Gök Girsin Kızıl Çıksın”…
Esir Türk’e hürriyet, Turan idi tüm yurtlar,
Başbuğsuz unutuldu, Gök Girsin Kızıl Çıksın.