Nebi Ünler Şiirleri - Şair Nebi Ünler

OĞLUM SEN DE, OĞLUNA DEVREYLE

Allahım, devlete zeval verme, milleti sahipsiz koyma,
Güç ver bizlere, padişahımızın kılıcını keskin eyle…
Diyerek bitirirdi namazını… Sonra derdi git oyna,
Rahmetli babam… Oğlum sen de, oğluna devreyle.

Peki neden, neden hep ben?
Sevilene değermiydi desem?
Değerdi o herşeye değerdi,
Yaşadıklarımdan pişman değilim.

“Değerdi, O her şeye değerdi

Çabuk döndün, hayra, alamet değil
Toroslar tipili, karlımı, turnam
Nisan yağmurunda, aşklara eğil
Şafakta yoluna, çıkarsın turnam

Diyorsun tarif et, o beyaz gülü

MECAZ İÇİNDE MECAZ...

Mecaz içinde mecaz... adama gönül gerek
Gerçek aşk'kı bulanlar... onlar sema'ya direk

Kimler Şah'ın yolunda, kimler yezit kolcusu

MUHSİNİM ÜŞÜYOR...

Bir yekindim, ayağımdan çeken var
Dönüp baktım, ülküdaşım sandığım...
Kanatlandım, Keş dağında boran kar
Yetişmedin, ülküdaşım sandığım.

SIRTIMI DAYADIM, CANIM SIRTINA

Sırtımı dayadım, canım sırtına
Giremez araya, yaban fırtına
Bizde kenetlendik sen ile ben
Sinem ile sinen, sırtın sırtıma

FELFECİRDEN BANA NE

Günün ilk habercisi, dibacesidir fecir
Uyanmıştır kuşlarla, kervanlar, tacir, tecir…
Ne umutlar, ne ahlar, gömülmüş iken dün de,
Günün maliki nasip eyle, yarına ecir.

ELENİMU DİYEREK

İmkansızı sevmişsin, hep sitemli sözlerin,
Dedim; yolların uzun, Korsan dağı pek uzak,
Bak yine bulut bulut bulutlandı gözlerin.

DIGIL

Şiir oku, resim çiz… Çok bıktıysan kitap say,
Ey sevgili şimdilik işimiz tıkırında…
Birer sigara yakıp, yudumlarken birer çay,
Huzur, Sanat Kahvesi, Tayfun’un Dıgıl’ın da.

DERUNUMDA GİZLİ İSMİN

Yetmişdokuz gençleriydik
Kitapsızdık, deftersizdik…
Unutmuştuk gıravatı
Biz Ticaret Liseliydik.