Nebi Ünler Şiirleri - Şair Nebi Ünler

KAYBETMENİN TİRYAKİSİ
(10 Kadar Teklifi bekletiyorum diyene...)

Kaybetmenin tiryakisi olan ben,
Ha bir eksik ha bir fazla diyorum…
Aklın varsa boyun bükme giderken,

Doğum başlangıçtır, renkli bir yola
Ömür emanettir, sağ-sol kolkola…
Ruh dersin, can dersin, ben gönül derim
Toprak namzedinin kefesi dola!

Yer çeker, gök iter, dünya bir kafes

KELAYNAK KUŞU GİBİ, NESLİMİZ

Zamanın akışının, belli belirsiz izi
Dünlerin çökeltisi, içten çürütür bizi...
Sayılıdır, her nefes, her çarpan kalp galiba
Bu gün değilse yarın, kuşatsın ikimizi.

…..
Rivayet eylenir, Kerbela’nın acı hikâyesi,
Yezid’e ram, zalimlere lanet okurum…
Ali sevmezlere bitmez, gönlümün kinayesi
Ehlibeyt’e küfredene, nefret dokurum…

KEREM GİBİ TÜTECEKSİN

Hava da yağmur kokusu
İçimde pusu korkusu…
Yollarım buzlu, aşikâr,
Dudak da tuzu, tortusu.

İçimde bir volkan kaynar
Bazan şiire dönüşür lavlarım...
Dışımda, bir serseri, yalnızlık rolünü oynar
Zaman zaman bir kara yılan gibi kavlarım.
.....
Dedeoğlu Aşiyanda bir gölge, dud’un dibinde pınar

Kİ… BOŞ ELLERİNDE

Ne hayaller kurmuştuk
Çıkaracaktık acısını hasretin…
Bir vapur da yan yana oturmuştuk
Ki.. Boş ellerinde suçlanmaktı kısmetim.

(Cengiz Numanoğlu’nun “O Büyük Mahkeme’de şiirine…)

Korkuyla suskunluklar, olurmuş orda nakış
Teraziye konurmuş, her türlü zorba bakış,
Karşılık bulacakmış, her bir temenna çakış,
………… Yaptığın yapmadığın, beka da beklemede

Her gece, her gündüz dillerde zikir
Vicdan aynasının üryanındasın…
Sevda dedikleri maşukta fikir
Keremin külünün deryasındasın.

KİMİNDE
(Azıcık Sembolizm...)

Kiminde din, sermayedir
Kiminde kin ferayedir.*
Sıfırlar tin,* kir, kiminde