Nasırlı eller. Şiiri - Hasan Belek 2

Nasırlı Eller.

​Tarlanın başında, nasırlı eller,
Sükutu zikreder, susar şu diller.
Boynunu bükünce, bahçede güller,
Gara torpak bize, ana kucağı,
Tütüp durur orda, umut ocağı.

​Kuyudan çekilir, buz gibi sular,
Gönülden sökülür, paslı arzular.
Mera yollarında, akça kuzular,
Çobanın kavalı, sızlatır özü,
Toprağa sürmüşüz, bizler bu yüzü.

​Sacın üzerinde, bazlama pişer,
Kokusun duyanın, aklına düşer.
Sabreden dervişler, engeli aşar,
Bir tas ayran ile, sızı unutulur,
Toprakla yoğrulan, Hakk'a tutulur.

​Sabanın ucunda, koca bir dünya,
Emeksiz olanın, sonu bir rüya.
Aldanma sakın ha, şu yalan suya,
Harman yeri dolsun, bayram o zaman,
Eksik olmasın hiç, dildeki aman.

​Ezani seslerle, fer çöker göze,
Bir acı çay gelir, tad verir söze.
Leke sürdürmedik, bizler bu yüze,
Gaz lambası yanar, gönül aydınlanır,
Yorgun bedenimiz, şükre yaslanır.

​Kul Hasan’ın sözü, Hakk’ın yolunda,
Bülbül olup şakır, sevda dalında.
Şu fani dünyanın, zehri balında,
Toprağı sev dostum, o sadık yaren,
Sırra vakıf olur, menzile eren...

Hasan Belek
Akçay