Narına Yanmak Şiiri - Şevki Çiftçi

NARINA YANMAK

​Herkesin başında nefsine kanmak,
Elde değil inan narına yanmak.
Mahçup bir ifade günahı anmak,
Elde değil inan narına yanmak.

​Gönül sarayında sönmüyor közler,
Hakikat yolunda yoruldu dizler,
Düşündükçe her an yüreğim sızlar,
Elde değil inan narına yanmak.

Gençlik bir kuş idi, uçtu yuvadan,
Medet umduk her gün boş bir davadan.
Kurtulmak ne mümkün fani kavgadan,
Elde değil inan narına yanmak.

Dünya bir sofradır, yedik doyulmaz,
Ecel şerbetidir, vadesi dolmaz.
Yaratandan gayrı kimse yar olmaz,
Elde değil inan narına yanmak.

​Dünya bir gölgelik, gelir ve geçer,
Herkes ektiğini mahşerde biçer,
Ruhum bu kafesten bir gün vazgeçer,
Elde değil inan narına yanmak.

Malın mülkün olsa, hani sahibi?
Sessizce bekliyor mezar garibi.
Gözyaşı dökeriz bir çocuk gibi,
Elde değil inan narına yanmak.

Sığındım kapına, dilerim aman,
Tükendi sermayem, kalmadı zaman.
Gönül gözü ile gördüğüm her an,
Elde değil inan narına yanmak.

Gördüğün rüyadır, uyan ey gönül,
Solmuyor zannetme tomurcuk gül,
Biter bir gün ömür sarvrulur bu kül,
Elde değil inan narına yanmak.

Çile tezgahında dokunur hüzün,
Geceye karışmış yazık gündüzün,
Aynada solunca o gülen yüzün,
Elde değil inan narına yanmak.

Şevki’m der ki budur halin beyanı,
Aşk ile erittim tendeki canı.
Terk ettim sonunda yalan cihanı,
Elde değil inan narına yanmak.

Şevki Çiftçi
10042026
Gönen Balıkesir
[Malkoç]