Hiçliğin her yönüyle hiçlikte hiçe karıştığı;
Âşığın Maşuk ile konuştuğu andır: Namaz.
Dünyalığın dünyada dünyaya kapandığı;
Kulun kendinden geçtiği demdir: Namaz.
Bast-ı zaman ile ta‘y-i mekânın yaşandığı,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta