Naki Aydoğan Şiirleri - Şair Naki Aydoğan

Gönül Köşküm

İçimdeki nesne özüm
Tüm dokunuşlarım özüme dair
Gönül gözüme dair
Sonsuz boşluk sonlu bir dokunuş

Gördüğüm kadarıyla
Eşyalarımız hayvanlaşmış
Elektronik eşyalarımızdan bahsetmiyorum
Boş zaman etkinliğimiz
Başta kitap ve kitaba dair her şey
Tabiki cep telefonumuz

Virüs niçin görünmez? Çünkü gelecek görünmez.
Peki, geçmiş görünür mü?
Gördüğümüz cisimler ve canlı varlıklar hep geçmişin bütünsel bir görüntüsüdür.
An bir nicelik çarpışmasıdır ki zamanla nitelik nicelik kazanır.
Geçmiş yanar, kaynar ve de çürür gelecek tüter, buharlaşır ve türer.
İşte yeni bir virüs türedi. Gelecek zamansal vurdu.

Barışın içinde uzakta bir savaş hayatın ta içinde şimdi.
Bir adamın içinde iyi bir adamın.
Canını vermeye hazır mecali yok kötülüğe.
Çok insan ölecek ama haberi yok!
Neden bu kadar iyi ki!
İyiliğine yetişemeyen çok süreç diyoruz, sürdürülebirlik karında.

Güneş battı ortalık karardı.
Lamba yandı.
İşte akvaryumda bir balık gibiyim.
Lamba söndü.
Yatağa girdim yavaş yavaş denizlere açıldım.
Gözlerim kapalı baksam karanlık.

Gövdeler içinde doğdum sularda yıkandım.
Ellerden dökülen sularda gövdelerden aşağı.
Sesler duydum yavaş dokunuşlarla büyük bakışlarla.
Sonra gövdeler içinde bir gonca gül gibi yetiştim.

Dalımdan kendim koptum hafif ılık rüzgârlarla.

Biliyorum güneş doğudan doğar ve batıdan batar.
Güneşin anatomik yapısı çekirdekte oluşum magmada doğuş ve bir yanar dağdan fışkırış.
Biz köyden göçle yer göçmüş magmaya düşmüştük.
Toplumsal magmaya.
Yerin içindeydik göçtüğümüz şehirde.
O köyde açık ama puslu havada gördüğümüz ufuk atlası burada denizdi.

Gövde, hep önde.
Hep kafanın ettikleri.
Şekillendiren.
Canlı ney bilmiyorum.
Madde ne değil düşünemiyorum.
Şiirde bilmiyorum.

köyde, evde, balkonda oturmuş
karşı kayalık tepenin
bir karaltısına bakıyorum
erinmeyip
gözümden aşağı inip
gözümden yukarı çıkıp

Kaç kat gökyüzü var
Hava ağaçların altı dulda
Suyun altı dip
Toprağın altı ateş
Hepsi evde bir çatının altında
İnsanda