Naki Aydoğan Şiirleri - Şair Naki Aydoğan

Bir kadın
Kazağını omuzlarına atmış
Boynundan aşağı kazağın kolları sarmış
Kadın kazak giymeyi sevmiyor
Kocası omuzlarına at bari demiş
Kış, atıldığı yerden kalksın, bir kazak

Nevşehir’e gidiyorum neşemi götürüyorum
Dünya ağzını açmış Kapadokya
Peri bacaları tadında gökyüzünde balon kabarcıkları
Hayatın damağında nasıl olacak
Aşkla tabi ki

Ben aşkı bilmem şaşırır kalırım
Bu dağları taşları nasıl aşar kalırım
Hiçliğe doğmak varlık olup kalmak
Tanışmasaydım tanımazdım kendimi
İlk annemle, babamla sonra tanıştım
Kardeşlik, bu dünya kardeşliği, arkadaşlık

Bir Kitap Bir Kalem

Uyanmış, yazıyor
Ve artık uyuması zor
Serüvenini yazıyor, korkularını
Bilgi önemlidir

Işık olmasa karanlıkta olmayacaktı zaman
Işık sönünce kaybolmak lazım
Rüyalarda görüşmek
Bir kız çocuğu olmak isterdim şimdi
Gözlerinde ışık, ışıltı
Saçlarında rüzgâr, dalga

Bir kız sevdim
Aman vermiyor çevresi
Doğası beton duvarlarla örülü
Yolu yok bırakmış yürümeyi
Son model arabalarla taşınıyor
Hayvan canı konfor içinde

Bir kucaklanmaya
İşte takvimde 14 Şubat günü
Nasıl kucaklanmak istersiniz
Odaklanmak yüreğinizde
Ama öyle bir mekânda
Tanışmadan ki zamana

Var yok, öldü.
Yok var, doğdu.

Yokluk ruhu varlık bedeni, bir vücut.

Yokluk nasıl olurda varlık edinir?

Aşk birlikte ölmektir
Bir ömür tutar mı mayası
Bilinmez,
Peynir bilinir yoğurtta
Hele ekmek, hamur mayası
İnsan yedikçe öldürür düşmanlarını

Bir melek beni dinledi
Kendisini öğrendi
İnsan oldu
İnsanoğlu doğurdu

Bir melek görsem ceylansa avlarım