Naki Aydoğan Şiirleri - Şair Naki Aydoğan

Ölüm benim gülüm ölünce güleceğim.
Cesedim put kessin tanışlar surat assın yağmur yağacak,
Doğa şenlenip canlı gülecek.
Doğunca ağlamıştım.

Aklıma geldi
Doğuştan geldi
Bir dünyada yaşıyoruz
İletişim bilişim ve oluşum
Bir oluşum

İkincisini tanımıyorum
Birinci kayınbabamın öldüğünün haberini aldım
Ve onunla
Yani bir ölüyle konuşmaya çalışıyorum
Sanırım düşünmek
Ölülerle konuşmak ve konuşamamak bilmemek

Ortada iş her şey
Ortada olan adam
Kıyıda köşede kalmış zavallı
Doğdu doğacak öldü ölecek hasta
Adam hasta olmasın yatağında kalmasın

Ömür denen şey
Zaman doluyor…
Ölünce göm toprağa
Başına dik bir fidan
Çam olsun
Tek bir dal büyüsün

Önce Aşık Olursun

Önce aşk oluşur
Sonra iş konuşur

Hiçbir şeyken, boşlukta

Önce Sonra

İnsan yüzüyorsa
Önce balıktır
Uçamıyorsa

Düşünüyorum yazıyorum
Ve öngörüyorum yazdıklarımı hayata dair
Arkamdan şi diyor hatırlatıyor bana şiirlerim hayatı
Bak baka bilirsen hayatlara o kadar çok ki
Biraz okuyorum biraz izliyorum çoğunu dinliyorum
Aşkım çocuğum çoğullarım ben neyim azlığım

On saydın mı Konya olur.
Dünyanın düz olduğu yerde bir şehir kurulmuş.
On evliya gelmiş
Bir hükümdarlık kurulmuş on beylik üzeri

Konya’da hiç doğmadım bir sabah güneşiyle

Mehdinin ne zaman geleceği belli olmazda
On üçüncü kişi gelirse işte o zaman her şey değişir.
Bu yüzden kişiyi asıl eden kişi çok önemlidir.
Zamanı çevirir çağı değiştirir.

Ayşe mi Ali mi Hz. Muhammet’e ilk inanan.