Naile Öztürk Şiirleri - Şair Naile Öztürk

1, 2, 3 Sobe
Bir,
seni ilk gördüğüm anı saydım içimde—
zaman durmadı ama ben kaldım orada,
bakışlarının başladığı yerde.
İki,

19 Mayıs 1919

Bir tarih değildi sadece… Bir milletin “Artık yeter” dediği gündü.
Toprak susmuştu, Bayrak yorgundu, İnsanların gözlerinde Kaybetmenin pası vardı.

Ve tam herkes bitti sanırken, Bir çift göz çıktı karanlığın içinden. Öyle büyük konuşmadı, Öyle uzun cümleler kurmadı… Sadece inandı

​Sabah uyandım, ekranda tek bir bildirim:
"Bilmiyorsun ama bugün her şey değişecek."
Kalbim hızlandı, kimdi bu, ne demekti?
Altında kısa bir not: "Ciddiyim."
​Pencereyi açtım; sokak durgun ama yabancı,

KİRAZ AĞACININ ALTINDA 4 ÇAYI

Kiraz ağacının altında başlayan bir hikâye vardı
iki kişinin değil, iki kalbin birbirini bulmasıydı
4 çayında, göl kenarında bir masa kurulmuştu
tahta, sade ama içinde dünya kadar anlam taşıyan

ADA VAPURU

Ada vapuru…
bir şehrin içinden kopup
başka bir yalnızlığa doğru yürüyen demir bir kalp gibi.
İçinde insanlar değil,

YÂR...
​Bir sen olsaydın yanımda...
Gözlerine bakarak, o sessiz müzikte kaybolduğum;
Kalbimin telaşlı ritmini, avuçlarında susturduğum.
Çalan melodi tek bir şarkı olmalıydı;
İki ayrı yalnızlık değil,

​Aldattın mı beni
Gidişin, bir hançer gibi saplandı gönlümün kıyısına.
Söylese ya...
Bir başkasını severken,
O beyaz gelinliği ona nasıl yakıştırdın?

Allah Selamet Versin

Gücüm kalmadı artık…
Kapattım içimdeki sevda sayfasını.
Ne bir sitem bıraktım sana,
Ne de dön diye açık bir kapı.

Anı Yaşa

İçindeki mutluluğu hep özgür bırak,
Zincir vurma düşlerine,
Rüzgâr nasıl savurursa saçlarını,
Öyle bırak kalbini de gökyüzüne.

Anne: Hayatın Kucağı
​Anne…
Sen hayatın sessiz kucağı,
Fırtınada sığındığım tek liman,
Gözyaşıma dokunan en sıcak elsiz.
Küçük ellerim senin avuçlarında büyüdü;