Nafile Şiiri - Halil Kumcu

Yarın, gelecek hafta, eninde sonunda,
Kelimeler yırtılırcasına aralıksız.
Yastığını boş bulma korkusu tüketir,
Her sabah uyandığında apansız.

Ama her gün, bu her gün,
Dayanılmaz olur, ağlarız.
Bu koca şehirde yapayalnız,
Bir hayalperest olarak yaşarız.

Gözlerinden geçerken mazi,
Zaman çağırır bir yerlere.
Alıştığını zannedersin yavaş yavaş,
Geçtiğimiz birkaç yıl içinde.

Aşk böyledir arkadaş,
Yalan söylüyorlar bilerek.
Biri ezer, diğeri ezilir,
Aşkta budur tek gerçek.

Doğmuşuz bir kere gurbette,
Sevmeyi beceremedi deyin.
İnsanlar kemirir, kırar, parçalar;
Nafile, çok çabaladım, o sevmedi, bilin.

📍Şair Notu: Ey okur, biliyorum… Hepimizin kalbinde bir nafile uğraş vardır. Sevdik, sevdikçe kırıldık, sevdikçe yorulduk; ama çoğu zaman karşılığını alamadık. Ben bu şiiri yazarken yalnız kendi hikâyemi değil, senin içindeki o sessiz çarpıntıyı da düşündüm. Çünkü aşk dediğin şey bazen yalandır, bazense insanın kendi yüreğini sınamasıdır. Bakarsın bir gün, o koca şehirde, yapayalnız kalırsın, gözlerinin önünde geçmiş geçip gider. Alıştığını sanırsın, ama her şey aynı acıyla döner. Ve işte bu yüzden derler ki: Aşk budur; biri ezer, diğeri ezilir. Bazen seversin, bazen de sevilmezsin. Ama bil ki ey dost, nafile olsa da çabalamak da insanın ömrüne yazılmış bir yolculuktur. Belki bu şiiri okurken bir yüz hatırlarsın, bir bakış gelir aklına. Belki de içinden sessizce “ben de nafile sevdim” dersin. Çünkü insan, sevmeyi öğrenmek için gelmiştir dünyaya. Ve bazen en büyük aşk, çabaladığın ama karşılık bulamadığın aşktır.
Şiirden geriye kalan satırlar:

•İnsan, aşkı öğrenmeden gurbette yaşar.
•İnsan, çoğu zaman sevemediğiyle hesaplaşır.
•Hüzün, en sessiz şiirlerin en derin anlamıdır.
•Gurbet, kalbin kendi kendine yazdığı mektuptur.
•Her aşk bir sınavdır; bazıları geçilmez, bazılarıysa boşunadır.

18 Ekim 2023 / Çarşamba / Ankara