Yaralarımdan ötürü mutluyum
Yoksa nasıl anlarım insan olduğumu
Kanayan gözlerimden öperim
Gecenin üstüne yattığı saatlerden
Güneşi hep kaçarken görmüşümdür
Bilirim ne bir sözcük kalacak
Ne de bir çığlık geride
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta